Nederlandse rap met geëngageerde teksten. De blanke zanger articuleert op een overdreven manier die, met verlof, iets zwarts heeft. Een soort verpolderde raggamuffin stijl? -- ik ben geen kenner.
Onnatuurlijke urgentie. White negro-syndroom?
Rap is niet mijn ding, natuurlijk. Ik heb pop-oren: ik wil dat naar je toe gezongen wordt, zodat er een dialoog kan ontstaan tussen zanger en luisteraar, een samenspel van identificatie en ontvangst. Rap blijft voor mij teveel een monologisch genre. Voordeel is wel dat rap dus beter dan pop politiek kan bedrijven.
Rap is niet mijn ding, natuurlijk. Ik heb pop-oren: ik wil dat naar je toe gezongen wordt, zodat er een dialoog kan ontstaan tussen zanger en luisteraar, een samenspel van identificatie en ontvangst. Rap blijft voor mij teveel een monologisch genre. Voordeel is wel dat rap dus beter dan pop politiek kan bedrijven.
Op deze cd zet Manu aan het begin overtuigend een anti-kapitalistisch sentiment neer waar ik erg gevoelig voor ben. Tegen de ongelijke verdeling van rijkdom, tegen de wapenindustrie etc. Het raakt me, er ontstaat iets als emotioneel kippevel: Ja zo is het!
Maar dan. De bevestiging van mijn eigen wereldbeeld begint snel te vervelen. Waarom is het niet prettig om je eigen gelijk clichématig te horen uitdragen? Nog los van de populistische afdwalingen: ook Manu kan helaas niet zonder de woorden gaskamer en Palestina. Het blijft moralisme. Humorloos. De middelbare schoollessen over het kolonialisme schemeren nog door de boos angehauchte raps over het slavernij-verleden.
Bij het kunnen waarderen van (links) preken hangt veel af van de autoriteit van de stem. Je moet die stem van de rapper willen geloven, willen meegaan in de flow waarin woord en persoon zich even van alles loszingen. Bij Manu kan dat niet. Het blijft letterlijk, er zit geen ruimte in die articulatie. Niet stijf van de stress maar stroef van serieuziteit.
Te weinig wereldsheid. We blijven Nederlanders, he?
Maar dan. De bevestiging van mijn eigen wereldbeeld begint snel te vervelen. Waarom is het niet prettig om je eigen gelijk clichématig te horen uitdragen? Nog los van de populistische afdwalingen: ook Manu kan helaas niet zonder de woorden gaskamer en Palestina. Het blijft moralisme. Humorloos. De middelbare schoollessen over het kolonialisme schemeren nog door de boos angehauchte raps over het slavernij-verleden.
Bij het kunnen waarderen van (links) preken hangt veel af van de autoriteit van de stem. Je moet die stem van de rapper willen geloven, willen meegaan in de flow waarin woord en persoon zich even van alles loszingen. Bij Manu kan dat niet. Het blijft letterlijk, er zit geen ruimte in die articulatie. Niet stijf van de stress maar stroef van serieuziteit.
Te weinig wereldsheid. We blijven Nederlanders, he?
