Iemand tipte mij de Duitse band Trost. Ik ben inderdaad gevoelig voor Duitse meisjeszang met alternatieve gitaren.
Mal gucken. Op myspace blijkt: het is weer zo'n kunstacademie-meisje met één trucje.
De nummers worden maar tot 1.30min afgespeeld. Ten halve dus. Dat suggereert dat de 'heelheid' van het subject al bij voorbaat is opgegeven. Hoort men het hele nummer, hoort men slechts twee helften.
Hören Sie lieber: http://www.myspace.com/buschhq
28.5.07
muzikale tijdgeest
Battles, Mirrored (Warp).
Eclecticisme: stukjes uit Amerikaanse post-rock lijn en vroegejaren 70 jazz-rock (vooral het openingsnummer Race:in heeft een zeer prettige Afrikaanse 'feel').
Toch zijn het vooral de zware rock-drums plus basgitaar met staccato ritmes die het klankbeeld overheersen. Daardoorheen kleine variaties in gitaar (kan alle kanten op: pop, prog, 80s rock clichés) en moderne geluidjes. Vocalen zijn niet belangrijk.
Muziek die in elkaar gepuzzeld is. Maar hoe digitaal denken ze eigenlijk?
Je hebt ook het idee dat de heren met new wave zijn opgegroeid.
Conclusie: geen grote muziek, eerder interessant. De cruciale vraag is wel: wordt er vooruitgang geboekt tov Trans Am?
Apparat, Walls (Shitkatapult)
Eclecticisme: een staalkaart aan moderne electronische geluiden, plus Prince-invloed en 80s pop-invloed. Wisselt per nummer. Aan de basis van een nummer liggen steeds de beats: weinig enerverend, denk DJ Shadow. Soms aangevuld met echte strijkinstrumenten (al hoor je niet per se verschil met een pro-tools versie).
De cruciale vraag is hier: waarom strijkers en piano in dit soort muziek altijd zo tonaal/romantisch moeten worden ingezet.
Muziek die vaak een beetje zoetig, melodramatisch is. Maar gelukkig ook een heel andere kant heeft: als er een soort zoemend elektronisch shoegazer geluid ontstaat: Fractales 1.
Verrassing: de vocalen. Synthpopfeel van de 80s (de combinatie van melancholie met ietwat blanke soul) komt op prijsnummer Arcadia veel beter voor het voetlicht dan bij Junior Boys.
Eigenlijk een vd betere platen in dit genre die ik de laatste tijd hoorde. Je verkijkt je op de 'makkelijkheid' ervan. Geen grote muziek, maar wel bevredigend.
Eclecticisme: stukjes uit Amerikaanse post-rock lijn en vroegejaren 70 jazz-rock (vooral het openingsnummer Race:in heeft een zeer prettige Afrikaanse 'feel').
Toch zijn het vooral de zware rock-drums plus basgitaar met staccato ritmes die het klankbeeld overheersen. Daardoorheen kleine variaties in gitaar (kan alle kanten op: pop, prog, 80s rock clichés) en moderne geluidjes. Vocalen zijn niet belangrijk.
Muziek die in elkaar gepuzzeld is. Maar hoe digitaal denken ze eigenlijk?
Je hebt ook het idee dat de heren met new wave zijn opgegroeid.
Conclusie: geen grote muziek, eerder interessant. De cruciale vraag is wel: wordt er vooruitgang geboekt tov Trans Am?
Apparat, Walls (Shitkatapult)
Eclecticisme: een staalkaart aan moderne electronische geluiden, plus Prince-invloed en 80s pop-invloed. Wisselt per nummer. Aan de basis van een nummer liggen steeds de beats: weinig enerverend, denk DJ Shadow. Soms aangevuld met echte strijkinstrumenten (al hoor je niet per se verschil met een pro-tools versie).
De cruciale vraag is hier: waarom strijkers en piano in dit soort muziek altijd zo tonaal/romantisch moeten worden ingezet.
Muziek die vaak een beetje zoetig, melodramatisch is. Maar gelukkig ook een heel andere kant heeft: als er een soort zoemend elektronisch shoegazer geluid ontstaat: Fractales 1.
Verrassing: de vocalen. Synthpopfeel van de 80s (de combinatie van melancholie met ietwat blanke soul) komt op prijsnummer Arcadia veel beter voor het voetlicht dan bij Junior Boys.
Eigenlijk een vd betere platen in dit genre die ik de laatste tijd hoorde. Je verkijkt je op de 'makkelijkheid' ervan. Geen grote muziek, maar wel bevredigend.
26.5.07
concert voor oudjes
Gary Lucas, Melkweg 17/5/2007. Concert voor oudjes I. Gary Lucas (bekend van werk met Capt Beefheart begin jaren 80) had een all-star cast bij zich, oa de toetsenist van Talking Heads en personeel van Television en Modern Lovers. Dus het was gelukkig wel elektrisch - meestal doet Lucas solo nl akoestisch (blues)gitaar. Wisselvallig materiaal. Bij vlagen, als er op z'n 70s werd 'doorgerockt' met van die lange meanderende passages, fantastisch. Publiek overwegend mannelijk en middelbaar.
Slint, Paradiso 21/5/2007. Concert voor oudjes II. Nu iets minder oud. Weer allemaal man, dat wel. Uitgerukt voor de reünie van de band Slint. De legendarische plaat Spiderland (1991!) werd in z'n geheel nagespeeld. Met slechts een enkel ander nummer erbij duurde het concert al met al tamelijk kort (1 uur 15 min). Geldklopperij? Het was wel behoorlijk goed. Het geluid was uitstekend, een unicum voor Paradiso. Zware riffs, gevoelige mompelzang. Dynamiek vanuit introspectie. Dat ging later ten onrechte 'postrock' heten, maar dit terzijde.
Shellac, Paradiso 23/5/2007. Concert voor oudjes III. Maar jong en vitaal! Steve Albini, de Lars von Trier vd underground, had waarschijnlijk speciaal gevraagd om op een avond van een voetbalfinale te spelen. Zo is ie wel. We kennen zijn Brechtiaanse streken inmiddels (nummers plotseling afbreken, spelen met verwachtingsboog, publiek zieken), maar met zulk materiaal mag het. Minder publiek dan bij Slint. De drumset bleef wel heel, deze keer.
Slint, Paradiso 21/5/2007. Concert voor oudjes II. Nu iets minder oud. Weer allemaal man, dat wel. Uitgerukt voor de reünie van de band Slint. De legendarische plaat Spiderland (1991!) werd in z'n geheel nagespeeld. Met slechts een enkel ander nummer erbij duurde het concert al met al tamelijk kort (1 uur 15 min). Geldklopperij? Het was wel behoorlijk goed. Het geluid was uitstekend, een unicum voor Paradiso. Zware riffs, gevoelige mompelzang. Dynamiek vanuit introspectie. Dat ging later ten onrechte 'postrock' heten, maar dit terzijde.
Shellac, Paradiso 23/5/2007. Concert voor oudjes III. Maar jong en vitaal! Steve Albini, de Lars von Trier vd underground, had waarschijnlijk speciaal gevraagd om op een avond van een voetbalfinale te spelen. Zo is ie wel. We kennen zijn Brechtiaanse streken inmiddels (nummers plotseling afbreken, spelen met verwachtingsboog, publiek zieken), maar met zulk materiaal mag het. Minder publiek dan bij Slint. De drumset bleef wel heel, deze keer.
the story of fish (cont.)
In de wetenschapsbijlage van NRC (26 mei), beschrijft Karel Knip een alarmerend experiment:
---------------------------------------------------------------------------------------------------
"Vrouwelijke hormonen (oestrogenen) uit urine die via het rioolwater in het oppervlaktewater terecht komen bedreigen de visstand. Dat blijkt uit Canadees-Amerikaans onderzoek waarbij een meertje in Canada opzettelijk met oestrogenen werd vervuild. De daar aanwezige populatie dikkop elritsen werd zó onvruchtbaar dat er na twee jaar praktisch geen vis meer over was. ... Nieuw is dat de vispopulatie zich twee jaar na beëindiging van de proef totaal niet had hersteld.
Het team onderzoekers gebruikte drie meren uit de befaamde Experimental Lakes Area (ELA) in Canada als proefbassins. De ELA ligt midden in Canada in een zwaar bebost gebied waar van nature een enorm aantal meren en meertjes voorkomt, dat onderling zowel qua geologie als ecologie grote overeenkomsten vertoont. De ELA-meren worden al decennialang gebruikt voor allerlei ecologisch onderzoek. Men voert een experiment (fosfaatverrijking, pesticidenvervuiling) in het ene meer uit en gebruikt naburige onverstoorde meren als controle-proeven. ...
De onderzoekers brachten de concentratie EE2 [=het oestrogeen dat in veel anticonceptiepillen voorkomt] in meer 260 in het voorjaar van 2001 op een waarde die ook vaak in het afvoerwater van zuiveringsinstallaties wordt gemeten. Zij kozen het van nature aanwezige visje Pimephales promelas (een elrits) als proefobject. Dit dier is pas na een jaar geslachtsrijp en wordt in de natuur gemiddeld maar twee jaar oud. Al zeven weken na de eerste EE2-toevoeging traden de eerste fysiologische veranderingen (vitellogenine-productie) op. In het najaar van 2002 was de populatie gedecimeerd, in 2004 was hij nagenoeg verdwenen. Herstel is uitgebleven."
-------------------------------------------------------------------------------------------------
---------------------------------------------------------------------------------------------------
"Vrouwelijke hormonen (oestrogenen) uit urine die via het rioolwater in het oppervlaktewater terecht komen bedreigen de visstand. Dat blijkt uit Canadees-Amerikaans onderzoek waarbij een meertje in Canada opzettelijk met oestrogenen werd vervuild. De daar aanwezige populatie dikkop elritsen werd zó onvruchtbaar dat er na twee jaar praktisch geen vis meer over was. ... Nieuw is dat de vispopulatie zich twee jaar na beëindiging van de proef totaal niet had hersteld.
Het team onderzoekers gebruikte drie meren uit de befaamde Experimental Lakes Area (ELA) in Canada als proefbassins. De ELA ligt midden in Canada in een zwaar bebost gebied waar van nature een enorm aantal meren en meertjes voorkomt, dat onderling zowel qua geologie als ecologie grote overeenkomsten vertoont. De ELA-meren worden al decennialang gebruikt voor allerlei ecologisch onderzoek. Men voert een experiment (fosfaatverrijking, pesticidenvervuiling) in het ene meer uit en gebruikt naburige onverstoorde meren als controle-proeven. ...
De onderzoekers brachten de concentratie EE2 [=het oestrogeen dat in veel anticonceptiepillen voorkomt] in meer 260 in het voorjaar van 2001 op een waarde die ook vaak in het afvoerwater van zuiveringsinstallaties wordt gemeten. Zij kozen het van nature aanwezige visje Pimephales promelas (een elrits) als proefobject. Dit dier is pas na een jaar geslachtsrijp en wordt in de natuur gemiddeld maar twee jaar oud. Al zeven weken na de eerste EE2-toevoeging traden de eerste fysiologische veranderingen (vitellogenine-productie) op. In het najaar van 2002 was de populatie gedecimeerd, in 2004 was hij nagenoeg verdwenen. Herstel is uitgebleven."
-------------------------------------------------------------------------------------------------
21.5.07
boekwinkeltjes vs bol
Ik ontving laatst een mail van Bol.com dat zij nu ook tweedehands boeken gaan aanbieden. Of liever gezegd, mensen kunnen via de website van Bol hun tweedehands boeken proberen te verkopen. Tegen een flink percentage voor de site. Het is in distributie waar de winst behaald wordt. Ook al gaat het om kleine beetjes. En hoeft de site eigenlijk zelf niets te doen: principe van de McDonalds waar de klant zelf zijn afval moet verwerken.
Chique uitgedrukt: het gaat om de long tail. Selling Less of More. Ook wel: het spam-principe.
Bol.com blijft op de kleintjes letten. Bij mijn laatste bestelling werd na verloop van tijd een academisch boek geannuleerd wegens onbestelbaar. Bij de restitutie van het bedrag hielden ze abusievelijk de 1,95 orderkosten in. De klantenservice reageert wél, dat moet gezegd. Enkele tientallen mailtjes later, met steeds andere personen, is de slotsom: ja, er is een foutje gemaakt; nee, die 1,95 krijg je niet terug, maar wél een 'coupon', dwz een code, twv 1,95, die ik bij mijn volgende Bol-boeking (binnen drie maanden) kan gebruiken.
Sympathieker is www.boekwinkeltjes.nl. Onlangs zeer tot tevredenheid een aanbieder gevonden die bij mij om de hoek woonde. Spaart weer verzendkosten, nietwaar? Mijn romantische idee van de particulier die zijn eigen boeken aanbiedt werd echter meteen onderuitgehaald. Hij verkocht ook maar de dingen door die hij op zijn zolder had opgeslagen. Waarschijnlijk iemand die de door de Slegte versmaadde partijen (bv van overleden opa's, oma's) wél ophaalt.
Het heeft wel iets moois. Een steeds betere, fijnmazigere verdeling van de koopwaar. Elk boek houdt kans om uiteindelijk zijn bestemming te vinden. Titels blijven in de running. Titels kunnen tot in eeuwigheid op websites verstoffen, tot ze dan plotseling opbloeien in een snelle koop.
De professionele antiquariaten van antiqbook.com hebben boekwinkeltjes.nl ook ontdekt. En masse hebben ze hier hun voorraden titels ingevoerd. Economisch gesproken hopen ze op de long tail van de 'sleeper': het onverkoopbare boek waarvoor toch die ene koper bestaat. Het mag even duren. Het net is geduldig.
Boekwinkeltjes.nl kent nog enorme fluctuaties in prijs voor hetzelfde boek. De site is nog niet zo gerationaliseerd als de andere. Wees er snel bij. Het kan nooit lang duren.
Chique uitgedrukt: het gaat om de long tail. Selling Less of More. Ook wel: het spam-principe.
Bol.com blijft op de kleintjes letten. Bij mijn laatste bestelling werd na verloop van tijd een academisch boek geannuleerd wegens onbestelbaar. Bij de restitutie van het bedrag hielden ze abusievelijk de 1,95 orderkosten in. De klantenservice reageert wél, dat moet gezegd. Enkele tientallen mailtjes later, met steeds andere personen, is de slotsom: ja, er is een foutje gemaakt; nee, die 1,95 krijg je niet terug, maar wél een 'coupon', dwz een code, twv 1,95, die ik bij mijn volgende Bol-boeking (binnen drie maanden) kan gebruiken.
Sympathieker is www.boekwinkeltjes.nl. Onlangs zeer tot tevredenheid een aanbieder gevonden die bij mij om de hoek woonde. Spaart weer verzendkosten, nietwaar? Mijn romantische idee van de particulier die zijn eigen boeken aanbiedt werd echter meteen onderuitgehaald. Hij verkocht ook maar de dingen door die hij op zijn zolder had opgeslagen. Waarschijnlijk iemand die de door de Slegte versmaadde partijen (bv van overleden opa's, oma's) wél ophaalt.
Het heeft wel iets moois. Een steeds betere, fijnmazigere verdeling van de koopwaar. Elk boek houdt kans om uiteindelijk zijn bestemming te vinden. Titels blijven in de running. Titels kunnen tot in eeuwigheid op websites verstoffen, tot ze dan plotseling opbloeien in een snelle koop.
De professionele antiquariaten van antiqbook.com hebben boekwinkeltjes.nl ook ontdekt. En masse hebben ze hier hun voorraden titels ingevoerd. Economisch gesproken hopen ze op de long tail van de 'sleeper': het onverkoopbare boek waarvoor toch die ene koper bestaat. Het mag even duren. Het net is geduldig.
Boekwinkeltjes.nl kent nog enorme fluctuaties in prijs voor hetzelfde boek. De site is nog niet zo gerationaliseerd als de andere. Wees er snel bij. Het kan nooit lang duren.
mens en beest
Er schuilt iets nobels in de passage a l'acte van gorilla Bokito. Een laatste uitweg uit de menselijke hel die hem met schizofrene boodschappen opzadelt: dagelijks door tuig met steentjes of erger bekogeld, en tegelijk met liefdeslust aangehaald.
De laatste restjes natuur in het opgesloten dier, weerloos en geplaagd, slaan terug.
"Bokito maakte een sprong van 3,5 meter; hij haalde de overkant van de gracht en kon zich net met zijn voorpoten op de kant hijsen." (Bedenk daarbij dat gorilla's niet kunnen zwemmen om de werkelijke heroïek van dit alles te ervaren.)
"Bokito maakte een sprong van 3,5 meter; hij haalde de overkant van de gracht en kon zich net met zijn voorpoten op de kant hijsen." (Bedenk daarbij dat gorilla's niet kunnen zwemmen om de werkelijke heroïek van dit alles te ervaren.)
Die middelbare vrouw die de arme gorilla 'stalkte' door steeds oogcontact te leggen gaat nu tegen de dierentuin procederen. Maar kreeg ze niet wat ze wilde? Ze heeft haar seksuele fantasie kunnen realiseren. Rauw en in the flesh. Zodat de de passage a l'acte van de aap haar in omgekeerde vorm de ware betekenis van haar fantasie onthult: doodsdrift van het lege subject van de verzorgingsstaat.
De gorilla is nu volkomen mediaal. Beroemd in Duitsland om zijn uitbraakpogingen. Nu nog beroemder. Nog meer middelbare stalksters zullen verschijnen, mimetische dwang is mode.
De gorilla is nu volkomen mediaal. Beroemd in Duitsland om zijn uitbraakpogingen. Nu nog beroemder. Nog meer middelbare stalksters zullen verschijnen, mimetische dwang is mode.
"Een jonge filosofe en literatuurwetenschapper [sic] bestudeerde vijf jaar lang de driehoeksrelatie vrouwen-apen-mannen in 20e eeuwse boeken en films". Ze wordt zonder ironie als expert geciteerd naast echte biologen en apendeskundigen.
Iets anders: wordt het niet eens tijd voor een mondiale arbeidsdeling qua natuurcommodificatie? Dat nationale dierentuinen alleen nog hun eígen nationale natuur mogen opsluiten en laten zien. Dat zou betekenen dat bv deze gorilla slechts in het land van herkomst bezichtigd zou kunnen worden. Goed voor meer toerisme naar Afrika. Lokale expertise ipv gedekolonialiseerde hubris.
Daarbij: een museum voor nederlandse natuur lijkt me een stuk relevanter dan een museum voor vaderlandse geschiedenis.
Iets anders: wordt het niet eens tijd voor een mondiale arbeidsdeling qua natuurcommodificatie? Dat nationale dierentuinen alleen nog hun eígen nationale natuur mogen opsluiten en laten zien. Dat zou betekenen dat bv deze gorilla slechts in het land van herkomst bezichtigd zou kunnen worden. Goed voor meer toerisme naar Afrika. Lokale expertise ipv gedekolonialiseerde hubris.
Daarbij: een museum voor nederlandse natuur lijkt me een stuk relevanter dan een museum voor vaderlandse geschiedenis.
Daratt
Film kan, als een van de langzamere media, toch wel eens door de actualiteit worden ingehaald. Dat is het geval bij Daratt (regie: Mahamat Saleh-Haroun), een film uit Tsjaad die draait net nu dat land weer in het nieuws is. De film is gefilmd in de naief realistische stijl die voor films uit Afrika nog altijd zeer gebruikelijk is. Het meest interessante is vaak niet zozeer het verhaal alswel de antropologische blik op het dagelijks leven van een onbekend land. In Daratt zijn het vooral enkele straatbeelden van de hoofd(?)-stad, vol verkeer en mensen, die indruk maken. De film biedt de Westerse kijker ahw een ongemedieerd venster op een werkelijkheid die in de gewone nieuwsmedia níet of slechts als passief decor voor geweld aan bod kan komen.
Geweld is in de plot dan ook de leidende draad. Een jongeman komt naar de stad om de man te vermoorden die ooit zijn vader heeft vermoord. Vanuit transistor-radioo'tjes horen we tegelijk af en toe de uitspraken van een waarheids-commissie die een soort amnestie voor oorlogsmisdadigers afkondigt. Dat is gezien het wat onbevredigende einde waarschijnlijk ook de officiële ideologie van de film. De man blijkt een klein bakkerijtje te runnen, de jongen wordt zijn leerling. Zo ontwikkelt zich een wat voorspelbare oedipale situatie -- aantrekkelijke jonge echtgenote incluis. Eigenlijk verwacht je dat het morele perspectief wat meer zou worden uitgewerkt, nl dat de jongen door het moeizame leerproces van ambachtelijk brood bakken 'ervaart' hoe kwetsbaar en misschien juist daardoor waardevol het leven is. Maar zoals gezegd, psychologisch is het allemaal wat eendimensionaal. De eerst nog zeer 'sterke' vaderfiguur wordt halverwege de film bv opeens onverklaarbaar 'zwak', middels plotselinge rugklachten en sentimentaliteit.
Het grootste gedeelte van de film speelt zich af in de besloten ruimtes van de bakkerij. Die heeft een soort binnenhof die me wel enigszins deed denken aan eenzelfde soort ruimte in de film Bamako, waar ik eerder over schreef. Het interessante, in retrospect, van die film was dat de 'rauwe' werkelijkheid (in de fenomenologische zin van het tonen van een wereld) daar helemaal 'buiten' het kader bleef, terwijl er wel een soort 'publieke' werkelijkheid werd binnengehaald middels het gefingeerde tribunaal tegen de wereldbank. In Daratt treedt men wat makkelijker buiten het sociale kader van de besloten privé-ruimte, maar heeft men geen echte ideeën over de publieke (of politieke) dimensie.
Overigens, ook bij deze film verveel je je af en toe, wat samenhangt met het tempo, de psychologie, en vooral de stijl. De camera wordt puur instrumenteel gebruikt, dus om iets te laten zien dat er al is. Er wordt maw nog niet nagedacht over de verhoudingen tussen afgebeelde werkelijkheid en de mogelijke verbeelding ervan.
Geweld is in de plot dan ook de leidende draad. Een jongeman komt naar de stad om de man te vermoorden die ooit zijn vader heeft vermoord. Vanuit transistor-radioo'tjes horen we tegelijk af en toe de uitspraken van een waarheids-commissie die een soort amnestie voor oorlogsmisdadigers afkondigt. Dat is gezien het wat onbevredigende einde waarschijnlijk ook de officiële ideologie van de film. De man blijkt een klein bakkerijtje te runnen, de jongen wordt zijn leerling. Zo ontwikkelt zich een wat voorspelbare oedipale situatie -- aantrekkelijke jonge echtgenote incluis. Eigenlijk verwacht je dat het morele perspectief wat meer zou worden uitgewerkt, nl dat de jongen door het moeizame leerproces van ambachtelijk brood bakken 'ervaart' hoe kwetsbaar en misschien juist daardoor waardevol het leven is. Maar zoals gezegd, psychologisch is het allemaal wat eendimensionaal. De eerst nog zeer 'sterke' vaderfiguur wordt halverwege de film bv opeens onverklaarbaar 'zwak', middels plotselinge rugklachten en sentimentaliteit.
Het grootste gedeelte van de film speelt zich af in de besloten ruimtes van de bakkerij. Die heeft een soort binnenhof die me wel enigszins deed denken aan eenzelfde soort ruimte in de film Bamako, waar ik eerder over schreef. Het interessante, in retrospect, van die film was dat de 'rauwe' werkelijkheid (in de fenomenologische zin van het tonen van een wereld) daar helemaal 'buiten' het kader bleef, terwijl er wel een soort 'publieke' werkelijkheid werd binnengehaald middels het gefingeerde tribunaal tegen de wereldbank. In Daratt treedt men wat makkelijker buiten het sociale kader van de besloten privé-ruimte, maar heeft men geen echte ideeën over de publieke (of politieke) dimensie.
Overigens, ook bij deze film verveel je je af en toe, wat samenhangt met het tempo, de psychologie, en vooral de stijl. De camera wordt puur instrumenteel gebruikt, dus om iets te laten zien dat er al is. Er wordt maw nog niet nagedacht over de verhoudingen tussen afgebeelde werkelijkheid en de mogelijke verbeelding ervan.
I don't want to sleep alone
I don't want to sleep alone is een film vol mededogen en meedogenloosheid. Tsai Ming-Liang (regie) richt zich op de onderkant van de Maleisische samenleving, zijn geboorteland. Aan die onderkant bevinden zich gastarbeiders en service-workers die als een reserve-leger van goedkope arbeidskracht het mondiale moderniseringsproces draaiende houden. Ming-Liangs vaste hoofdrolspeler is vermoedelijk ook zo'n gastarbeider die net in de stad is gearriveerd (zoals gebruikelijk wordt er niets uitgelegd en nauwelijks in de film gesproken). De film opent fraai met een straatscene waarin een groepje oplichters 'magische getallen' voor de loterij aan omstanders verkoopt. Juist de structureel kanslozen geloven in de illusies van het kansspel. Economische afhankelijkheid is voor hen alleen zo te verinnerlijken.
De hoofdpersoon wordt door de oplichters afgetuigd en vervolgens zwaar gewond op straat achtergelaten. Een passerende groep mannelijke gastarbeiders uit Bangladesh(?) ontfermt zich over hem. Een van hen verzorgt de gewonde en deelt zijn matras met hem. Het wordt allengs duidelijk dat er mogelijk meer gevoelens dan alleen barmhartigheid een rol spelen; tegelijk ontstaat er ook een voorzichtige seksuele toenadering tussen de hoofdpersoon en een vreemd meisje (ook hier weer gespeeld door de vaste actrice); dus een soort erotische driehoekssituatie. Er is ook nog een soort (Mozartiaanse?) verdubbeling in de verhaallijn, maar minder abstract dan in Ming-Liangs vorige film. Heel subtiel verschuift het perspectief van economische naar persoonlijke ontworteling. De film toont de 'authentieke' solidariteit aan de onderkant van de samenleving, midden in de vervreemding zogezegd. Maar ook dat die solidariteit altijd dialectisch verbonden moet zijn met een grotere psychische 'behoefte' aan intimiteit. Zo worden de economische slaven ook slaaf van hun verlangen.
Het draait bij deze regisseur natuurlijk altijd om de tamelijk abstracte categorie 'menselijkheid'. Of liever, 'menselijkheid onder het kapitalisme'. Zijn films zijn in wezen gericht op het innerlijk van de mens, al houden ze halt bij de zichtbare uiterlijke grens van gezichten, lichamen en sociale ruimtes. Ook hier weer de long-takes. Wat mij bij deze film bij die long-takes vooral opviel was het belang van de camera-afstand tot de personages. Die afstand is niet ver, noch te dichtbij, niet voyeuristisch maar wel intiem. Ahw een kijken vanuit mede-menselijk perspectief: vandaar dat die blik zowel medogenloos als vol mededogen kan zijn.
Het draait bij deze regisseur natuurlijk altijd om de tamelijk abstracte categorie 'menselijkheid'. Of liever, 'menselijkheid onder het kapitalisme'. Zijn films zijn in wezen gericht op het innerlijk van de mens, al houden ze halt bij de zichtbare uiterlijke grens van gezichten, lichamen en sociale ruimtes. Ook hier weer de long-takes. Wat mij bij deze film bij die long-takes vooral opviel was het belang van de camera-afstand tot de personages. Die afstand is niet ver, noch te dichtbij, niet voyeuristisch maar wel intiem. Ahw een kijken vanuit mede-menselijk perspectief: vandaar dat die blik zowel medogenloos als vol mededogen kan zijn.
17.5.07
beeldvorming en geloof
De paus heeft het kapitalisme en het communisme verordeeld. Voor de beeldvorming. Vanuit het katholicisme bezien zijn het beiden wereldse verzoekingen.
Bezien vanuit de arme volksmassa's zijn kerk en kapitalisme in hun rijkdom niet van deze wereld. Het communisme kennen ze niet en hoeven ze dus ook niet te veroordelen.
De katholieke kerk is anti-communistisch en ziet zichzelf graag als anti-kapitalistisch. Maar nu is de nood aan de man: men stapt in Brazilië, de volkrijkste katholieke natie ter wereld (155 miljoen katholieken), massaal over naar evangelische pinksterkerken. Vooral de armen. Dus komt de paus op bezoek. Voor de beeldvorming.
Als de wereld slecht is, komt dat zeker door deze paus. In een eerder leven was hij als prefect in Brazilië aangesteld. Zijn voornaamste opdracht was het bestrijden van de toen (jaren 70, begin jaren 80) in heel Zuid-Amerika zeer populaire bevrijdingstheologie. Hij is daar goed in geslaagd. Er werd sindsdien door de heersers nooit meer vanuit de armen gedacht.
Wat te doen? De noch kapitalistisch noch katholiek te exploiteren misere van de armen vindt nu geestelijk verlichting bij de evangelicos. Maar wat preken deze charismatische showmasters? Self-empowerment ipv solidariteit. Voor de beeldvorming.
De katholieke kerk is anti-communistisch en ziet zichzelf graag als anti-kapitalistisch. Maar nu is de nood aan de man: men stapt in Brazilië, de volkrijkste katholieke natie ter wereld (155 miljoen katholieken), massaal over naar evangelische pinksterkerken. Vooral de armen. Dus komt de paus op bezoek. Voor de beeldvorming.
Als de wereld slecht is, komt dat zeker door deze paus. In een eerder leven was hij als prefect in Brazilië aangesteld. Zijn voornaamste opdracht was het bestrijden van de toen (jaren 70, begin jaren 80) in heel Zuid-Amerika zeer populaire bevrijdingstheologie. Hij is daar goed in geslaagd. Er werd sindsdien door de heersers nooit meer vanuit de armen gedacht.
Wat te doen? De noch kapitalistisch noch katholiek te exploiteren misere van de armen vindt nu geestelijk verlichting bij de evangelicos. Maar wat preken deze charismatische showmasters? Self-empowerment ipv solidariteit. Voor de beeldvorming.
Midden Oosten
Interessant stuk in de NRC van zaterdag 12 mei, 'Wat stelt dat Midden-Oosten nou helemaal voor?' van Edward Luttwak.
De schrijver is verbonden aan het Centre for Strategic and International Studies in Washington DC, een aan de Amerikaanse overheid verbonden denk-tank, waar ook Henry *misdaden tegen de menselijkheid* Kissinger hoog op de Board of Trustees and Counselors staat. Zie http://www.csis.org/about/financial/ voor een kijkje in de onderliggende financiering: een budget van op jaarbasis zo'n 3o miljoen dollar.
Tussenvraagje: waarom is het NRC eigenlijk sinds een paar jaar zoveel Amerikaanse politieke commentaren gaan publiceren? Denk aan die oninteressante Thomas Friedman.
Dat zorgt er onder meer voor dat dat air van realpolitik bon ton wordt, waarmee de Charles Groenhuijzens van deze wereld ons belastinggeld verkwisten.
Wat stelt het Midden Oosten nou eigenlijk voor?
Luttwak claimt dat de strategische betekenis van de regio te verwaarlozen is. Het zou het beste zijn als de wereldpolitiek de regio voortaan links laat liggen.
Ik geef kort zijn argumenten tegen de voor de hand liggende bezwaren weer:
-Maar de invloed van de olie dan?
De eerste en meteen ook laatste keer dat het 'oliewapen' door Arabische mogendheden werd gebruikt was tijdens de oliecrisis van de jaren 70. Sindsdien heeft men daar de politiek losgekoppeld van de olieprijzen. Die prijzen zijn trouwens alleen maar gedaald tussen 1981 en 1999. Amerika heeft ook het aandeel van de olie-import uit het Midden Oosten weten terug te brengen (28% in 1975, 17% in 2005).
-Maar het conflict tussen Israël en de Palestijnen?
In geo-politiek opzicht van geen enkel belang. Verder zijn er in het hele Joods-Palestijnse conflict (sinds 1921) nog geen honderdduizend slachtoffers gevallen, "ongeveer het aantal slachtoffers van één seizoen strijd in Darfur". Het conflict wordt door onze politiek leiders en Midden-Oosten experts dus enorm overdreven. Het is altijd weer 'vijf voor twaalf', het uur van de waarheid. Maar wát er dan gebeurt heeft nooit veel om het lijf: het even opflakkeren of uitdoven van de bekende oude geweldscyclus.
-Maar de militaire dreiging van Iran?
De Midden-Oosten experts zijn ook schuldig aan het instandhouden van die mythe van de militaire slagkracht van de Arabische wereld. Zoals de geschiedenis al te duidelijk uitwijst, worden de legers van bv Egypte of Irak binnen een mum van tijd weggeblazen door Israël of de Westerse mogendheden. Men spreekt in het Westen graag vol ontzag over de zgn elitetroepen en Republikeinse of Revolutionaire Gardes -- die in werkelijkheid nog nooit een oorlog gewonnen hebben. Nu begint men als onderdeel van het demoniseren van Iran ook weer de militaire dreiging van dat land te overdrijven.
-Maar het fundamentalisme van de bevolking dan?
Nog zo'n mythe: dat alle Iraniërs zich vol vaderlandsliefde achter het nucleaire programma scharen. De Iraanse bevolking (70 miljoen) is sterk verdeeld langs etnische, religieuze en politieke lijnen. Niet meer dan de helft van de bevolking is etnisch Perzisch.
Als je er objectief naar kijkt is het Midden Oosten een in alle opzichten achtergebleven gebied.
"De bevolking van het Midden Oosten - niet meer dan circa vijf procent van de wereldbevolking- is opvallend improductief, waarbij een hoog percentage helemaal geen deel uitmaakt van de beroepsbevolking."
Dat geldt zelfs voor het voorheen veel hoger ontwikkelde Iran, waar landbouw en industrie zo improductief zijn dat de economie ook hier van de olie afhankelijk is geraakt.
Luttwaks conclusie: geen aandacht meer aan besteden. Met rust laten. In hun eigen sop laten gaarkoken.
Ik moet zeggen: het heeft wel wat. Graag ook alle Westerse journalisten van Jeruzalem naar Afrika verplaatsen!
Maar ja, de achilles-hiel: dat van die olie is toch wat onaannemelijk...
De schrijver is verbonden aan het Centre for Strategic and International Studies in Washington DC, een aan de Amerikaanse overheid verbonden denk-tank, waar ook Henry *misdaden tegen de menselijkheid* Kissinger hoog op de Board of Trustees and Counselors staat. Zie http://www.csis.org/about/financial/ voor een kijkje in de onderliggende financiering: een budget van op jaarbasis zo'n 3o miljoen dollar.
Tussenvraagje: waarom is het NRC eigenlijk sinds een paar jaar zoveel Amerikaanse politieke commentaren gaan publiceren? Denk aan die oninteressante Thomas Friedman.
Dat zorgt er onder meer voor dat dat air van realpolitik bon ton wordt, waarmee de Charles Groenhuijzens van deze wereld ons belastinggeld verkwisten.
Wat stelt het Midden Oosten nou eigenlijk voor?
Luttwak claimt dat de strategische betekenis van de regio te verwaarlozen is. Het zou het beste zijn als de wereldpolitiek de regio voortaan links laat liggen.
Ik geef kort zijn argumenten tegen de voor de hand liggende bezwaren weer:
-Maar de invloed van de olie dan?
De eerste en meteen ook laatste keer dat het 'oliewapen' door Arabische mogendheden werd gebruikt was tijdens de oliecrisis van de jaren 70. Sindsdien heeft men daar de politiek losgekoppeld van de olieprijzen. Die prijzen zijn trouwens alleen maar gedaald tussen 1981 en 1999. Amerika heeft ook het aandeel van de olie-import uit het Midden Oosten weten terug te brengen (28% in 1975, 17% in 2005).
-Maar het conflict tussen Israël en de Palestijnen?
In geo-politiek opzicht van geen enkel belang. Verder zijn er in het hele Joods-Palestijnse conflict (sinds 1921) nog geen honderdduizend slachtoffers gevallen, "ongeveer het aantal slachtoffers van één seizoen strijd in Darfur". Het conflict wordt door onze politiek leiders en Midden-Oosten experts dus enorm overdreven. Het is altijd weer 'vijf voor twaalf', het uur van de waarheid. Maar wát er dan gebeurt heeft nooit veel om het lijf: het even opflakkeren of uitdoven van de bekende oude geweldscyclus.
-Maar de militaire dreiging van Iran?
De Midden-Oosten experts zijn ook schuldig aan het instandhouden van die mythe van de militaire slagkracht van de Arabische wereld. Zoals de geschiedenis al te duidelijk uitwijst, worden de legers van bv Egypte of Irak binnen een mum van tijd weggeblazen door Israël of de Westerse mogendheden. Men spreekt in het Westen graag vol ontzag over de zgn elitetroepen en Republikeinse of Revolutionaire Gardes -- die in werkelijkheid nog nooit een oorlog gewonnen hebben. Nu begint men als onderdeel van het demoniseren van Iran ook weer de militaire dreiging van dat land te overdrijven.
-Maar het fundamentalisme van de bevolking dan?
Nog zo'n mythe: dat alle Iraniërs zich vol vaderlandsliefde achter het nucleaire programma scharen. De Iraanse bevolking (70 miljoen) is sterk verdeeld langs etnische, religieuze en politieke lijnen. Niet meer dan de helft van de bevolking is etnisch Perzisch.
Als je er objectief naar kijkt is het Midden Oosten een in alle opzichten achtergebleven gebied.
"De bevolking van het Midden Oosten - niet meer dan circa vijf procent van de wereldbevolking- is opvallend improductief, waarbij een hoog percentage helemaal geen deel uitmaakt van de beroepsbevolking."
Dat geldt zelfs voor het voorheen veel hoger ontwikkelde Iran, waar landbouw en industrie zo improductief zijn dat de economie ook hier van de olie afhankelijk is geraakt.
Luttwaks conclusie: geen aandacht meer aan besteden. Met rust laten. In hun eigen sop laten gaarkoken.
Ik moet zeggen: het heeft wel wat. Graag ook alle Westerse journalisten van Jeruzalem naar Afrika verplaatsen!
Maar ja, de achilles-hiel: dat van die olie is toch wat onaannemelijk...
9.5.07
Björk en cultuurindustrie
Zelfs Björk kan niet meer om de wetten van de cultuurindustrie heen. Björk levert net als Madonna een naam als het format voor de aankoop van de hipste technologieën van het moment. Dat alles wordt gedrapeerd rond de stem -trademark- die 'individualiteit' moet ensceneren. Die stem kennen we allemaal, natuurlijk. 'Nieuw' klinkt op de cd's alleen de technologie.
Het eigenaardige aan Volta is de bewuste mimesis van Post en Homogenic. Hetzelfde recept van een paar ballades, wat sprookjesachtige nummers, en een of twee 'harde' beats-driven nummers. Waarbij opvalt dat qua melodie en refrein sommige nummers van toen en nu vrijwel inwisselbaar zijn. Net zoals Beck op Guero met een stalen grimas Odelay volkomen letterlijk ging 'kopiëren'. Spin gedevolueerd tot stasis. Het 90s p/m multi-culti eclecticisme gevangen in het keurslijf van geformattede songstijl zonder vooruitgang.
Wat heel even nieuw is (primitieve techno-beats, pro-tools strijkers, etc) klinkt nog sneller gedateerd. Cd's van Björk en Madonna leveren zo de toekomstige archeoloog van de popmuziek een doods compendium van de modieuze sounds van vroeger. Deze keer zijn dat bv de stem van Anthony, en de geluiden van Timbaland en Konono No 1.
Summum van reïficatie anno 2007: het in zijn perfectie kristalheldere kora-spel van Toumani Diabate.
Het eigenaardige aan Volta is de bewuste mimesis van Post en Homogenic. Hetzelfde recept van een paar ballades, wat sprookjesachtige nummers, en een of twee 'harde' beats-driven nummers. Waarbij opvalt dat qua melodie en refrein sommige nummers van toen en nu vrijwel inwisselbaar zijn. Net zoals Beck op Guero met een stalen grimas Odelay volkomen letterlijk ging 'kopiëren'. Spin gedevolueerd tot stasis. Het 90s p/m multi-culti eclecticisme gevangen in het keurslijf van geformattede songstijl zonder vooruitgang.
Wat heel even nieuw is (primitieve techno-beats, pro-tools strijkers, etc) klinkt nog sneller gedateerd. Cd's van Björk en Madonna leveren zo de toekomstige archeoloog van de popmuziek een doods compendium van de modieuze sounds van vroeger. Deze keer zijn dat bv de stem van Anthony, en de geluiden van Timbaland en Konono No 1.
Summum van reïficatie anno 2007: het in zijn perfectie kristalheldere kora-spel van Toumani Diabate.
Just gimme indie...pop
1. Men blijft maar indierock maken van een makkelijke, veilige slag a la Grandaddy. Dat is eigenlijk verbazingwekkend. Hoeveel gelijksoortigheid kan een genre verdragen voordat het is uitgespeeld? De variatie-ruimte moet in dit geval toch redelijk begrensd zijn. De stijl wordt nu overal (niet meer alleen in de US) gespeeld, is ook niet moeilijk te beheersen. Kan een luisteraar er dan eeuwig van blijven genieten zonder dat er in zijn gehoor een of andere leer-curve naar meer complexiteit in werking treedt?
2. Indierock van deze soort is een geval van verpopte rock. Begin jaren 90 is er ahw een pop-gen geënt op de stamcellen van de alternatieve underground (rock). Denk bv aan Velocity Girl. En met succes. Die gevoelige kant heeft zich steeds meer van de toch stekelige basis weten te emanciperen; er is een format ontstaan dat emoties toegankelijk in gitaren verpakt. Eenzelfde proces als de evolutie van de 'hardere' kant van de indierock: via grunge uitgekristalliseerd tot het format van de emo.
3. De betekenis van een genre ligt niet intrinsiek vast in het muzikale materiaal alleen. Zo krijgt deze indierock bij steeds gelijkblijvende vorm momenteel een heel andere betekenis dan daarvoor. Dat komt door de differentiëring binnen het pop-veld als geheel. Daar is nu weird, prog, en retro aan de orde van de dag. Daarmee vergeleken klinkt indierock nu opeens erg 'gewoon'. Gewoon als in gewoontjes, maar ook gewoon als normaal, als een vorm van normaliteit. Indierock als een 'natuurlijke' vorm van communicatie. Dat maakt het wel moeilijk om er nog de een of andere 'alternatieve' kwaliteit in te horen.
4. The Shins zijn eigenlijk het meest ambitieuze wat indierock tegenwoordig nog vermag. Maar zet je de laatste Shins tegenover een hippe debutant als David Vandervelde, dan voel je de beperkingen van een meer 'gesloten' genre als de indierock. De Shins moeten het vaste song-skelet kunstmatig 'openen' om er allerlei (60s) invloeden als tierlantijntjes aan toe te kunnen voegen. David Vandervelde opereert in zijn retro-eclecticisme veel vrijer, namelijk puur vanuit de (70s) invloeden zelf. In feite zijn het die lieve Shins die decadent zijn en kan juist retro gezien worden als verjongingskuur.
5. Built to Spill, live, Paradiso 6 mei. Een weinig pakkend optreden. De band lijkt gevangen in een dilemma dat met dat van de indierock van doen heeft. Enerzijds is er de kant van lieve, toegankelijke liedjes (indiepop), anderzijds de erfenis van lawaaiig uitwaaierende gitaren. Op de middenweg die meestal door de band gekozen wordt blijft het schipperen. Een schizofrene tweespalt tussen korte, Shins-achtige nummers en lange exercities in Neil Young-stijl. Dit klinkt opeens typisch als indierock in jaren 90 major label-stijl: gecompromitteerd. Een stilistische dead-end. (Natuurlijk wel goed dat ze nog gewoon bestaan).
2. Indierock van deze soort is een geval van verpopte rock. Begin jaren 90 is er ahw een pop-gen geënt op de stamcellen van de alternatieve underground (rock). Denk bv aan Velocity Girl. En met succes. Die gevoelige kant heeft zich steeds meer van de toch stekelige basis weten te emanciperen; er is een format ontstaan dat emoties toegankelijk in gitaren verpakt. Eenzelfde proces als de evolutie van de 'hardere' kant van de indierock: via grunge uitgekristalliseerd tot het format van de emo.
3. De betekenis van een genre ligt niet intrinsiek vast in het muzikale materiaal alleen. Zo krijgt deze indierock bij steeds gelijkblijvende vorm momenteel een heel andere betekenis dan daarvoor. Dat komt door de differentiëring binnen het pop-veld als geheel. Daar is nu weird, prog, en retro aan de orde van de dag. Daarmee vergeleken klinkt indierock nu opeens erg 'gewoon'. Gewoon als in gewoontjes, maar ook gewoon als normaal, als een vorm van normaliteit. Indierock als een 'natuurlijke' vorm van communicatie. Dat maakt het wel moeilijk om er nog de een of andere 'alternatieve' kwaliteit in te horen.
4. The Shins zijn eigenlijk het meest ambitieuze wat indierock tegenwoordig nog vermag. Maar zet je de laatste Shins tegenover een hippe debutant als David Vandervelde, dan voel je de beperkingen van een meer 'gesloten' genre als de indierock. De Shins moeten het vaste song-skelet kunstmatig 'openen' om er allerlei (60s) invloeden als tierlantijntjes aan toe te kunnen voegen. David Vandervelde opereert in zijn retro-eclecticisme veel vrijer, namelijk puur vanuit de (70s) invloeden zelf. In feite zijn het die lieve Shins die decadent zijn en kan juist retro gezien worden als verjongingskuur.
5. Built to Spill, live, Paradiso 6 mei. Een weinig pakkend optreden. De band lijkt gevangen in een dilemma dat met dat van de indierock van doen heeft. Enerzijds is er de kant van lieve, toegankelijke liedjes (indiepop), anderzijds de erfenis van lawaaiig uitwaaierende gitaren. Op de middenweg die meestal door de band gekozen wordt blijft het schipperen. Een schizofrene tweespalt tussen korte, Shins-achtige nummers en lange exercities in Neil Young-stijl. Dit klinkt opeens typisch als indierock in jaren 90 major label-stijl: gecompromitteerd. Een stilistische dead-end. (Natuurlijk wel goed dat ze nog gewoon bestaan).
4.5.07
het minste van twee kwaden
Het bizarre van de situatie in de USA. Een anti-Bush stemming, eindelijk. Anderzijds is wat de Democraten nu willen natuurlijk ook geen oplossing: onmiddellijke terugtrekking van de troepen uit Irak. Dat zou trouwens vermoedelijk betekenen dat de legers van Europese en andere minderheden tot het eind der tijden de rommel mogen proberen op te ruimen.
Nog eentje: Neelie Kroes in de beeldvorming. Van een zelf enigszins verdachte ondernemer (die in astrologie gelooft) naar een principiële EU-Commissaris die marktwerking wil afdwingen. Hoe vuil zijn schone handen?
ChristenUnie vs SGP? De polarisatie in de beeldvorming creëert een 'goede' en een 'foute' partij. De CU is opeens 'genormaliseerd' en dat maakt dan de SGP 'fout' vanwege de gereformeerde bekrompenheid. De populariteit van de ene is gebouwd op de demonisering van de andere. Men vergeet hoe klein de ideologische afstand tussen beiden daadwerkelijk is.
Björk heeft het erover op haar nieuwe cd. In nummer 8, 'Hope', zingt ze ons in haar typische dialect de volgende prangende vragen toe:
"what's the lesser of two evils, if a suicide bomber made to look pregnant, manages to kill her target or not?...
what's the lesser of two evils, if she kills them or dies in vain? ...
what's the lesser of two evils, if the bomb was fake or if it was real?"
Zo lijkt het opeens helemaal niet zo moeilijk. De Westerse mens (M/V) moet gewoon meer zijn bek dicht houden.
Ik herinner me een interview op TV. Aan de ene kant van de tafel Geert Wilders. Aan de andere kant een europarlementariër van Groen Links -- zijn naam ontschiet me, wel was hij nogal lelijk en bleek getrouwd met een Turkse; dat laatste voor het vervolg niet zonder belang. Het debat ging over de toetreding van Turkije tot de EU. We weten wat Geert Wilders daarvan denkt. Maar door wat zijn tegenstander zei begonnen diens argumenten plotseling heel rationeel te klinken. De Groen Linkser zei nl dat Turkije "onvermijdelijk" binnen 25 jaar bij Europa hoort. Dat is nu eenmaal wettelijk vastgesteld. Daar is niets meer tegen te doen. Dat zal zo gaan en niet anders.
Oh hubris!
Nog eentje: Neelie Kroes in de beeldvorming. Van een zelf enigszins verdachte ondernemer (die in astrologie gelooft) naar een principiële EU-Commissaris die marktwerking wil afdwingen. Hoe vuil zijn schone handen?
ChristenUnie vs SGP? De polarisatie in de beeldvorming creëert een 'goede' en een 'foute' partij. De CU is opeens 'genormaliseerd' en dat maakt dan de SGP 'fout' vanwege de gereformeerde bekrompenheid. De populariteit van de ene is gebouwd op de demonisering van de andere. Men vergeet hoe klein de ideologische afstand tussen beiden daadwerkelijk is.
Björk heeft het erover op haar nieuwe cd. In nummer 8, 'Hope', zingt ze ons in haar typische dialect de volgende prangende vragen toe:
"what's the lesser of two evils, if a suicide bomber made to look pregnant, manages to kill her target or not?...
what's the lesser of two evils, if she kills them or dies in vain? ...
what's the lesser of two evils, if the bomb was fake or if it was real?"
Zo lijkt het opeens helemaal niet zo moeilijk. De Westerse mens (M/V) moet gewoon meer zijn bek dicht houden.
Ik herinner me een interview op TV. Aan de ene kant van de tafel Geert Wilders. Aan de andere kant een europarlementariër van Groen Links -- zijn naam ontschiet me, wel was hij nogal lelijk en bleek getrouwd met een Turkse; dat laatste voor het vervolg niet zonder belang. Het debat ging over de toetreding van Turkije tot de EU. We weten wat Geert Wilders daarvan denkt. Maar door wat zijn tegenstander zei begonnen diens argumenten plotseling heel rationeel te klinken. De Groen Linkser zei nl dat Turkije "onvermijdelijk" binnen 25 jaar bij Europa hoort. Dat is nu eenmaal wettelijk vastgesteld. Daar is niets meer tegen te doen. Dat zal zo gaan en niet anders.
Oh hubris!
A blijft op de kleintjes letten
uit de NRC Next van vandaag:
ABN Amro zat fout bij beursgang World Online
commentaar overbodig lijkt me.
------------
tevens:
Moberg moest al een jaar weg
maar Moberg had een opzegtermijn van een jaar, dus bleef hij zitten
Begin vorig jaar heeft Aholds raad van commissarissen Moberg al gevraagd op te stappen, maar Moberg bleef gewoon nog een jaar. Waarom? Wat is de logica van dat 'dus' in "dus bleef hij zitten"?
Soms bekruipt je de sombere gedachte dat Nederland hierin uniek is, dat er buiten Nederland nergens dergelijke onwaarschijnlijke arbeidsvoorwaarden voor de economische elite te vinden zijn. Dat alleen in Nederland exorbitante zelfverrijking zonder enige vorm van tegenprestatie mogelijk is. Zou Nederland niet stiekem te boek staan als het land waar je in je carriere als buitenlandse 'topman' een keertje geweest moet zijn om even onbeheersd te graaien?
'Dat zijn ze daar zo gewend'.
------------
ABN-malaise: Is er eigenlijk iemand te vinden die oprecht gelooft dat er geen gedwongen ontslagen zullen vallen? Dat het hoofdkantoor daadwerkelijk in Nederland blijft? Ze zullen misschien pro forma een jaar of twee een kantoor in Nederland aanhouden, om dan bij de volgende reorganisatieronde 'op zwaarwegende economische gronden' het hele zaakje toch naar London over te hevelen. Dan zal vermoedelijk ook blijken dat er in de contracten door ABN helemaal niets is afgedwongen. Dat er helemaal niets in te vinden is over 'hoofdkantoor in Nederland' ed, buiten een met Engels understatement opgestelde intentieverklaring die te subtiel was om door de Nederlandse onderhandelaars te worden begrepen.
------------
Moberg krijgt in ieder geval nog een jaarsalaris mee (hoeveel miljoen staat er niet bij). Een gouden handdruk mag niet worden uitgesloten. Wat heeft Moberg eigenlijk precies gedaan in die 4 jaar dat hij bij Ahold zat? Op de TV zei hij zijn eigen prestatie vooral te zien in het bewerkstelligen van een omschakeling in het denken van het bedrijf: dat het weer om de klant draait and not the other way round. Huh?
Het wordt tijd voor een serieuze onttovering van - niet zozeer het salaris - alswel het werk van 'topmannen' bij beursgenoteerde bedrijven. Wat is het eigenlijk dat ze daar moeten doen, waaruit bestaat die hoogbeloonde arbeid dan precies? Wij als onderklasse moeten leren door het salaris heen te kijken, naar de geleverde prestaties. In al die morele paniek rond topsalarissen proef je nog te vaak de fetisjisering van de getallen, die als een barriere tussen 'wij en zij' blijven staan. Maar het werk dat zij doen is even banaal als het werk dat wij doen.
------------
AH: de jokerweken zijn weer begonnen! De klant krijgt een velletje stickers in de bus, die hij dan op geselecteerde producten moet plakken, om daarmee aan de kassa korting te verkrijgen. Wat nu als die velletjes überhaupt niet bezorgd worden (nog nooit gebeurd)? Dan zijn ze ook in de winkel te krijgen. Daar zijn ze echter toevallig altijd op. Ik heb toch eens een van de meisjes gevraagd. "We krijgen ze alleen 's ochtends en dan nog maar heel weinig". Ze bracht het nog vrolijk ook, in de spirit van 'winkelen als één groot avontuur'. Dank u Moberg!
De klant moet de producten aanschaffen in de wetenschap dat er in theorie wel een korting voor bestaat, maar dat die er alleen voor jou niet is. Economische ongelijkheid produceert absolute bitterheid.
Deze week is dat gevoel in een andere context nauwer omschreven. De Postcode Loterij werd aangeklaagd door een vrouw vanwege de psychische schade die haar is aangedaan. Zij woonde in het postcode-gebied waar het winnende lot viel, zonder dat zij zelf meedeed. En er viel vervolgens niet meer te ontsnappen aan het vreselijke geld-circus dat de straat introk. Dat maakte haar tot verliezer omdat de buren hadden gewonnen.
ABN Amro zat fout bij beursgang World Online
commentaar overbodig lijkt me.
------------
tevens:
Moberg moest al een jaar weg
maar Moberg had een opzegtermijn van een jaar, dus bleef hij zitten
Begin vorig jaar heeft Aholds raad van commissarissen Moberg al gevraagd op te stappen, maar Moberg bleef gewoon nog een jaar. Waarom? Wat is de logica van dat 'dus' in "dus bleef hij zitten"?
Soms bekruipt je de sombere gedachte dat Nederland hierin uniek is, dat er buiten Nederland nergens dergelijke onwaarschijnlijke arbeidsvoorwaarden voor de economische elite te vinden zijn. Dat alleen in Nederland exorbitante zelfverrijking zonder enige vorm van tegenprestatie mogelijk is. Zou Nederland niet stiekem te boek staan als het land waar je in je carriere als buitenlandse 'topman' een keertje geweest moet zijn om even onbeheersd te graaien?
'Dat zijn ze daar zo gewend'.
------------
ABN-malaise: Is er eigenlijk iemand te vinden die oprecht gelooft dat er geen gedwongen ontslagen zullen vallen? Dat het hoofdkantoor daadwerkelijk in Nederland blijft? Ze zullen misschien pro forma een jaar of twee een kantoor in Nederland aanhouden, om dan bij de volgende reorganisatieronde 'op zwaarwegende economische gronden' het hele zaakje toch naar London over te hevelen. Dan zal vermoedelijk ook blijken dat er in de contracten door ABN helemaal niets is afgedwongen. Dat er helemaal niets in te vinden is over 'hoofdkantoor in Nederland' ed, buiten een met Engels understatement opgestelde intentieverklaring die te subtiel was om door de Nederlandse onderhandelaars te worden begrepen.
------------
Moberg krijgt in ieder geval nog een jaarsalaris mee (hoeveel miljoen staat er niet bij). Een gouden handdruk mag niet worden uitgesloten. Wat heeft Moberg eigenlijk precies gedaan in die 4 jaar dat hij bij Ahold zat? Op de TV zei hij zijn eigen prestatie vooral te zien in het bewerkstelligen van een omschakeling in het denken van het bedrijf: dat het weer om de klant draait and not the other way round. Huh?
Het wordt tijd voor een serieuze onttovering van - niet zozeer het salaris - alswel het werk van 'topmannen' bij beursgenoteerde bedrijven. Wat is het eigenlijk dat ze daar moeten doen, waaruit bestaat die hoogbeloonde arbeid dan precies? Wij als onderklasse moeten leren door het salaris heen te kijken, naar de geleverde prestaties. In al die morele paniek rond topsalarissen proef je nog te vaak de fetisjisering van de getallen, die als een barriere tussen 'wij en zij' blijven staan. Maar het werk dat zij doen is even banaal als het werk dat wij doen.
------------
AH: de jokerweken zijn weer begonnen! De klant krijgt een velletje stickers in de bus, die hij dan op geselecteerde producten moet plakken, om daarmee aan de kassa korting te verkrijgen. Wat nu als die velletjes überhaupt niet bezorgd worden (nog nooit gebeurd)? Dan zijn ze ook in de winkel te krijgen. Daar zijn ze echter toevallig altijd op. Ik heb toch eens een van de meisjes gevraagd. "We krijgen ze alleen 's ochtends en dan nog maar heel weinig". Ze bracht het nog vrolijk ook, in de spirit van 'winkelen als één groot avontuur'. Dank u Moberg!
De klant moet de producten aanschaffen in de wetenschap dat er in theorie wel een korting voor bestaat, maar dat die er alleen voor jou niet is. Economische ongelijkheid produceert absolute bitterheid.
Deze week is dat gevoel in een andere context nauwer omschreven. De Postcode Loterij werd aangeklaagd door een vrouw vanwege de psychische schade die haar is aangedaan. Zij woonde in het postcode-gebied waar het winnende lot viel, zonder dat zij zelf meedeed. En er viel vervolgens niet meer te ontsnappen aan het vreselijke geld-circus dat de straat introk. Dat maakte haar tot verliezer omdat de buren hadden gewonnen.
Abonneren op:
Reacties (Atom)