mens en beest

Er schuilt iets nobels in de passage a l'acte van gorilla Bokito. Een laatste uitweg uit de menselijke hel die hem met schizofrene boodschappen opzadelt: dagelijks door tuig met steentjes of erger bekogeld, en tegelijk met liefdeslust aangehaald. 

De laatste restjes natuur in het opgesloten dier, weerloos en geplaagd, slaan terug. 
"Bokito maakte een sprong van 3,5 meter; hij haalde de overkant van de gracht en kon zich net met zijn voorpoten op de kant hijsen." (Bedenk daarbij dat gorilla's niet kunnen zwemmen om de werkelijke heroïek van dit alles te ervaren.) 

Die middelbare vrouw die de arme gorilla 'stalkte' door steeds oogcontact te leggen gaat nu tegen de dierentuin procederen. Maar kreeg ze niet wat ze wilde? Ze heeft haar seksuele fantasie kunnen realiseren. Rauw en in the flesh. Zodat de de passage a l'acte van de aap haar in omgekeerde vorm de ware betekenis van haar fantasie onthult: doodsdrift van het lege subject van de verzorgingsstaat. 

De gorilla is nu volkomen mediaal. Beroemd in Duitsland om zijn uitbraakpogingen. Nu nog beroemder. Nog meer middelbare stalksters zullen verschijnen, mimetische dwang is mode.

"Een jonge filosofe en literatuurwetenschapper [sic] bestudeerde vijf jaar lang de driehoeksrelatie vrouwen-apen-mannen in 20e eeuwse boeken en films". Ze wordt zonder ironie als expert geciteerd naast echte biologen en apendeskundigen.

Iets anders: wordt het niet eens tijd voor een mondiale arbeidsdeling qua natuurcommodificatie? Dat nationale dierentuinen alleen nog hun eígen nationale natuur mogen opsluiten en laten zien. Dat zou betekenen dat bv deze gorilla slechts in het land van herkomst bezichtigd zou kunnen worden. Goed voor meer toerisme naar Afrika. Lokale expertise ipv gedekolonialiseerde hubris.

Daarbij: een museum voor nederlandse natuur lijkt me een stuk relevanter dan een museum voor vaderlandse geschiedenis.