Battles, Mirrored (Warp).
Eclecticisme: stukjes uit Amerikaanse post-rock lijn en vroegejaren 70 jazz-rock (vooral het openingsnummer Race:in heeft een zeer prettige Afrikaanse 'feel').
Toch zijn het vooral de zware rock-drums plus basgitaar met staccato ritmes die het klankbeeld overheersen. Daardoorheen kleine variaties in gitaar (kan alle kanten op: pop, prog, 80s rock clichés) en moderne geluidjes. Vocalen zijn niet belangrijk.
Muziek die in elkaar gepuzzeld is. Maar hoe digitaal denken ze eigenlijk?
Je hebt ook het idee dat de heren met new wave zijn opgegroeid.
Conclusie: geen grote muziek, eerder interessant. De cruciale vraag is wel: wordt er vooruitgang geboekt tov Trans Am?
Apparat, Walls (Shitkatapult)
Eclecticisme: een staalkaart aan moderne electronische geluiden, plus Prince-invloed en 80s pop-invloed. Wisselt per nummer. Aan de basis van een nummer liggen steeds de beats: weinig enerverend, denk DJ Shadow. Soms aangevuld met echte strijkinstrumenten (al hoor je niet per se verschil met een pro-tools versie).
De cruciale vraag is hier: waarom strijkers en piano in dit soort muziek altijd zo tonaal/romantisch moeten worden ingezet.
Muziek die vaak een beetje zoetig, melodramatisch is. Maar gelukkig ook een heel andere kant heeft: als er een soort zoemend elektronisch shoegazer geluid ontstaat: Fractales 1.
Verrassing: de vocalen. Synthpopfeel van de 80s (de combinatie van melancholie met ietwat blanke soul) komt op prijsnummer Arcadia veel beter voor het voetlicht dan bij Junior Boys.
Eigenlijk een vd betere platen in dit genre die ik de laatste tijd hoorde. Je verkijkt je op de 'makkelijkheid' ervan. Geen grote muziek, maar wel bevredigend.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten