Bij alle morele paniek over doping heb ik soms het gevoel dat het hier eigenlijk maar om een neven-effect gaat van een algemener proces van door rationalisering gedreven onttovering. Men windt zich op omdat men zich hier nog over kán opwinden: want wat te doen tegen het regime van de 'oortjes' dat op een veel fundamenteler niveau het aura van de sport aantast (Buzatti anyone?). Doping heeft ten minste nog iets met het lichaam te maken.
In wisselwerking met de rationalisering van de sport zelf staat de evolutie van het commentaar. Vroeger had ieder land in de verslaggeving een soort eigen nationale stijl. Bijvoorbeeld de veelgeroemde Belgische wielerverslaggeving: je zag dan een andere Tour de France dan met Mart Smeets. Al dat karakteristiek 'nationale' is nu aan het verdwijnen door de rationalisering van de sportinformatie. Dat geldt niet alleen voor wielrennen trouwens.
Minder 'couleur locale' van een particuliere journalist, meer de harde feiten an sich. Feiten zijn natuurlijk ook beter uitwisselbaar en verkoopbaar dan een persoonlijke blik. Daarbij worden die feiten tegenwoordig verpakt in kant-en-klare anekdotes: al zappend beland je soms bij toeval -- in een andere taal -- weer in letterlijk dezelfde anekdote die je zojuist verlaten had.
Opnieuw dus de paradox van de mondialisering: op microniveau neemt de heterogeniteit toe, op macroniveau ontstaat juist homogenisering. We krijgen op het dagelijkse tour-journaal veel méér informatie dan vroeger, er ontstaat dus ook een diverser beeld van de werkelijkheid. Maar die informatie is wel mondiaal gelijkgeschakeld: overal ter wereld krijgt men nu behalve meer ook dezélfde informatie, hetzelfde beeld van de tour.
Let wel: wat voor cultuur/media geldt hoeft niet per se voor andere gebieden op te gaan. De onttovering van de tour staat niet gelijk aan de angst voor McDonalds. In ons voedsel hebben we meer keus dan ooit, zonder dat we allemaal in Nederland of Frankrijk hetzelfde eten.
18.7.07
just gimme indierock III
Sebadoh, The Freed Man (reissue op Domino).
Ik ga hem niet aanschaffen want ik heb nog die cd waarop de eerste 2 LPs van Sebadoh verzameld zijn - helemaal volgepropt (80 minuten), waarbij ze dan toch nog een paar nummers weg moesten laten, waaronder, o ironie, 'healthy sick'.
Toch ben ik wel benieuwd naar de liner notes van Eric Gaffney. Ik was altijd wel een fan van die Gaffney, een veel interessanter figuur als je het mij vraagt dan Jason Loewenstein. Hij had in de toptijd van Sebadoh (III en vs Helmet) ook goede songs, ik denk dat hij het was die de metal dingetjes erin bracht...
Geen nostalgie, graag.
Zie deze link:
http://www.youtube.com/watch?v=eFllbhhn-6M&mode=related&search=
Lou Barlow was een moeilijk iemand.
Maar vergelijk dit eens met Grandaddy: is niet het probleem van de veilige indierock het volledige gebrek aan problematische subjectiviteit?
Er schuilt een zekere tragische ironie in de geschiedenis van Lou Barlow. Hij was het die eind jaren 80 de weg wees van agressief naar mellow ("slower, much slower"). Van underground naar slaapkamer, van het 'persoonlijke=politiek' naar 'intimiteit als revolte'. En zo ontstaat dan indierock, met alle gevolgen van dien.
Hij maakt zelf tegenwoordig ook vreselijk zoete dingen. Maar zonder veel succes.
Zijn ontwikkeling is een proces van typisch Amerikaanse zelfvinding. Barlow begon ooit met volkomen in-zich-zelf-gekeerde tape-noise plus psychoseksuele frustratie. Nu heeft óók hij over zijn gevoelens leren communiceren: in Oprah-jargon.
De "masturbating jesus freak" is via porno, zelfhaat, en blowers-lethargie uiteindelijk als een genormaliseerd middenklasse-subject bovengekomen.
Ik ga hem niet aanschaffen want ik heb nog die cd waarop de eerste 2 LPs van Sebadoh verzameld zijn - helemaal volgepropt (80 minuten), waarbij ze dan toch nog een paar nummers weg moesten laten, waaronder, o ironie, 'healthy sick'.
Toch ben ik wel benieuwd naar de liner notes van Eric Gaffney. Ik was altijd wel een fan van die Gaffney, een veel interessanter figuur als je het mij vraagt dan Jason Loewenstein. Hij had in de toptijd van Sebadoh (III en vs Helmet) ook goede songs, ik denk dat hij het was die de metal dingetjes erin bracht...
Geen nostalgie, graag.
Zie deze link:
http://www.youtube.com/watch?v=eFllbhhn-6M&mode=related&search=
Lou Barlow was een moeilijk iemand.
Maar vergelijk dit eens met Grandaddy: is niet het probleem van de veilige indierock het volledige gebrek aan problematische subjectiviteit?
Er schuilt een zekere tragische ironie in de geschiedenis van Lou Barlow. Hij was het die eind jaren 80 de weg wees van agressief naar mellow ("slower, much slower"). Van underground naar slaapkamer, van het 'persoonlijke=politiek' naar 'intimiteit als revolte'. En zo ontstaat dan indierock, met alle gevolgen van dien.
Hij maakt zelf tegenwoordig ook vreselijk zoete dingen. Maar zonder veel succes.
Zijn ontwikkeling is een proces van typisch Amerikaanse zelfvinding. Barlow begon ooit met volkomen in-zich-zelf-gekeerde tape-noise plus psychoseksuele frustratie. Nu heeft óók hij over zijn gevoelens leren communiceren: in Oprah-jargon.
De "masturbating jesus freak" is via porno, zelfhaat, en blowers-lethargie uiteindelijk als een genormaliseerd middenklasse-subject bovengekomen.
Monogamie en vaderschap.
In een interview las ik dat Lou Barlow moest wenen toen hij voor het eerst Devendra Banhart hoorde.
In een interview las ik dat Lou Barlow moest wenen toen hij voor het eerst Devendra Banhart hoorde.
just gimme indierock II
Het concert in Paradiso van Dinosaur Jr (27 juni) was goed maar bracht weinig verrassingen. Het was niet eens erg 'luid'. Het kost me ook moeite om iets interessants over de nieuwe cd Beyond te zeggen. Er staan een paar goede nummers op (1, 2, 7, 10), maar al met al klinkt het wel erg ... middelbaar?
Wat valt het meest op? Dat de jaren 70-hardrock invloed nu zo duidelijk hoorbaar is. Dat kan natuurlijk ook aan mijn eigen oren liggen (sadder and wiser). Zodat er een interessant epistemologisch probleem ontstaat: was die invloed er niet altijd al en hoorde ik het gewoon niet? Maar zo'n riff aan het einde van nummer 4 ... dat is gewoon banaal. Dat gaat mij, als fan van het eerste uur (de jaren 80 platen), toch wat te ver.
Stiekem denk ik dus dat het 'objectief' aantoonbaar is dat de band hier minder moeite doet om die hardrock-invloed te camoufleren of in te kleden. Wat er ontbreekt zijn de beproefde jaren 80 underground strategieën als snelheid, slordigheid, en lawaai.
Komt dat door de volwassenheid? De anxiety of influence voorbij en gewoon voor je inspiratiebronnen durven uitkomen?
Of de tijdsgeest? Er bestaan immers geen 'foute' genres meer, zoals hardrock dat in de jaren 80 was. Alles kan, alles mag. De oude subculturele/sociologische connotaties van muzikale stijlen zijn inmiddels volkomen verdwenen. Het is alleen nog maar geluid waar je je al dan niet goed bij voelt.
Nou, ik voel me nog altijd niet lekker bij gitaarsolo's. Daar kan ik dus ook niets aan doen.
Op deze cd doemt er een probleem op dat Mascis vanaf Where you been parten speelt. Zijn soleren lijkt vaak tamelijk willekeurig op de songstructuur te zijn geplakt. Er ontstaat geen 'organische' eenheid van song en solo. Alles valt een beetje uit elkaar (vaak ook verse/chorus). En wanneer er dan in bv de melodie onvoldoende originaliteit zit, zoals hier vaak het geval, dan krijgen die 'er-aan-toegevoegde' solo's met hun opgelegde 'emotionaliteit' iets kitschigs. Bescheidener gezegd: ze zijn op een moeilijk te verklaren manier saai.
Ik herinner mij opeens een uitspraak van Lou Barlow ergens midden jaren 90, toen Mascis wegens een spierziekte aan zijn hand een tijdlang geen gitaar meer kon spelen: dat Jay zonder gitaar vele malen interessanter zou zijn dan mét. Toen waren ze nog vijanden, natuurlijk.
Beyond klinkt meer als een band (strakker) dan de jaren 90 cd's waarop Mascis alles zelf inspeelde. Murph op drums heb ik natuurlijk liever dan Mascis zelf. Maar de oude bandbezetting brengt niet de gehoopte terugkeer naar het geluid van de eerste drie platen. Die werden niet zo lang geleden op Merge heruitgebracht; en je ziet toch vaak dat bands door die reissues van hun eerdere werk weer in dezelfde stijl proberen te gaan spelen (denk Sonic Youths laatste, of Wire). Deze nieuwe cd herneemt eigenlijk in zijn geheel de dalende compositorische lijn die van The Wagon via het matige Where you been naar dieptepunt Without a Sound loopt.
Maar echt slecht is ie ook weer niet. De zanglijnen zijn fraai. De stem van Barlow is mij daarbij liever dan die van Mascis, juist omdat hij zich 'zwakker' tav de muziek opstelt. Waar de stem door noise wordt overstemd kan ware subjectiviteit tevoorschijn komen.
Voor deze oren, dan.
(Terzijde: het blijft trouwens een gemiste kans dat er bij die reissues niet aan interessant extra materiaal gedaan is: dit bv: http://www.loobiecore.com/beenwaitingforyou.html).
Wat valt het meest op? Dat de jaren 70-hardrock invloed nu zo duidelijk hoorbaar is. Dat kan natuurlijk ook aan mijn eigen oren liggen (sadder and wiser). Zodat er een interessant epistemologisch probleem ontstaat: was die invloed er niet altijd al en hoorde ik het gewoon niet? Maar zo'n riff aan het einde van nummer 4 ... dat is gewoon banaal. Dat gaat mij, als fan van het eerste uur (de jaren 80 platen), toch wat te ver.
Stiekem denk ik dus dat het 'objectief' aantoonbaar is dat de band hier minder moeite doet om die hardrock-invloed te camoufleren of in te kleden. Wat er ontbreekt zijn de beproefde jaren 80 underground strategieën als snelheid, slordigheid, en lawaai.
Komt dat door de volwassenheid? De anxiety of influence voorbij en gewoon voor je inspiratiebronnen durven uitkomen?
Of de tijdsgeest? Er bestaan immers geen 'foute' genres meer, zoals hardrock dat in de jaren 80 was. Alles kan, alles mag. De oude subculturele/sociologische connotaties van muzikale stijlen zijn inmiddels volkomen verdwenen. Het is alleen nog maar geluid waar je je al dan niet goed bij voelt.
Nou, ik voel me nog altijd niet lekker bij gitaarsolo's. Daar kan ik dus ook niets aan doen.
Op deze cd doemt er een probleem op dat Mascis vanaf Where you been parten speelt. Zijn soleren lijkt vaak tamelijk willekeurig op de songstructuur te zijn geplakt. Er ontstaat geen 'organische' eenheid van song en solo. Alles valt een beetje uit elkaar (vaak ook verse/chorus). En wanneer er dan in bv de melodie onvoldoende originaliteit zit, zoals hier vaak het geval, dan krijgen die 'er-aan-toegevoegde' solo's met hun opgelegde 'emotionaliteit' iets kitschigs. Bescheidener gezegd: ze zijn op een moeilijk te verklaren manier saai.
Ik herinner mij opeens een uitspraak van Lou Barlow ergens midden jaren 90, toen Mascis wegens een spierziekte aan zijn hand een tijdlang geen gitaar meer kon spelen: dat Jay zonder gitaar vele malen interessanter zou zijn dan mét. Toen waren ze nog vijanden, natuurlijk.
Beyond klinkt meer als een band (strakker) dan de jaren 90 cd's waarop Mascis alles zelf inspeelde. Murph op drums heb ik natuurlijk liever dan Mascis zelf. Maar de oude bandbezetting brengt niet de gehoopte terugkeer naar het geluid van de eerste drie platen. Die werden niet zo lang geleden op Merge heruitgebracht; en je ziet toch vaak dat bands door die reissues van hun eerdere werk weer in dezelfde stijl proberen te gaan spelen (denk Sonic Youths laatste, of Wire). Deze nieuwe cd herneemt eigenlijk in zijn geheel de dalende compositorische lijn die van The Wagon via het matige Where you been naar dieptepunt Without a Sound loopt.
Maar echt slecht is ie ook weer niet. De zanglijnen zijn fraai. De stem van Barlow is mij daarbij liever dan die van Mascis, juist omdat hij zich 'zwakker' tav de muziek opstelt. Waar de stem door noise wordt overstemd kan ware subjectiviteit tevoorschijn komen.
Voor deze oren, dan.
(Terzijde: het blijft trouwens een gemiste kans dat er bij die reissues niet aan interessant extra materiaal gedaan is: dit bv: http://www.loobiecore.com/beenwaitingforyou.html).
bah
Zelfs als flex-werker met een vast contract ben je niet veilig.
zoals Fredric Jameson zegt:
"...if I ask myself what would today be the most radical demand to make on our system -- that demand which could not be fulfilled or satisfied without transforming the system beyond recognition, and which would at once usher in a society structurally distinct from this one in every conceivable way, from the psychological to the sociological, from the cultural to the political -- it would be the demand for full employment, universal full employment around the globe. As the economic apologists for the system today have tirelessly instructed us, capitalism cannot flourish under full employment; it requires a reserve army of the unemployed in order to function and to avoid inflation. That first monkey-wrench of full employment would then be compounded by the universality of the requirement, inasmuch as capitalism also requires a frontier, and perpetual expansion, in order to sustain its inner dynamic. But at this point the utopianism of the demand becomes circular, for it is also clear, not only that the establishment of full employment would transform the system, but also that the system would have to be already transformed, in advance, in order for full employment to be established. I would not call this a vicious circle, exactly; but it certainly reveals the space of the utopian leap, the gap between our empirical present and the utopian arrangements of this imaginary future."
(uit 'The Politics of Utopia')
zoals Fredric Jameson zegt:
"...if I ask myself what would today be the most radical demand to make on our system -- that demand which could not be fulfilled or satisfied without transforming the system beyond recognition, and which would at once usher in a society structurally distinct from this one in every conceivable way, from the psychological to the sociological, from the cultural to the political -- it would be the demand for full employment, universal full employment around the globe. As the economic apologists for the system today have tirelessly instructed us, capitalism cannot flourish under full employment; it requires a reserve army of the unemployed in order to function and to avoid inflation. That first monkey-wrench of full employment would then be compounded by the universality of the requirement, inasmuch as capitalism also requires a frontier, and perpetual expansion, in order to sustain its inner dynamic. But at this point the utopianism of the demand becomes circular, for it is also clear, not only that the establishment of full employment would transform the system, but also that the system would have to be already transformed, in advance, in order for full employment to be established. I would not call this a vicious circle, exactly; but it certainly reveals the space of the utopian leap, the gap between our empirical present and the utopian arrangements of this imaginary future."
(uit 'The Politics of Utopia')
Het is ondanks het jargon een treffende gedachte. Maar waarschijnlijk alleen voor wie aan den lijve heeft ondervonden wat het is om zomaar een baan te verliezen.
muzikale tijdgeest
Chemical Brothers, We Are the Night.
Hier heb ik nooit iets aan gevonden, te lomp. Gebruiksmuziek, en ik ben geen houser.
Er is weinig veranderd, nog altijd die basis van 'knallende' big-beats die dan in een als de laatste mode klinkend geluidsjasje worden gehesen.
Men probeert tot songs te komen maar het resultaat klinkt verdacht veel als format. Het leeft niet. En dan die vreselijke gewoonte van ingehuurde gastvocalen: zóó 90s.
Waar de digitale technologie in razend tempo doorevolueert, zijn de chemicals stil blijven staan. Het gepimpte trucje is uitgespeeld.
In feite zinloos om het er überhaupt over te hebben, maar dan beng!: tegen het einde van de plaat een onvoorstelbare verrassing.
Ik bedoel de instrumental 'Harpoons'. Die klinkt in het wonderschone samengaan van treated gitaar en psychedelische synth-sound werkelijk verdacht veel als ...... My Bloody Valentine.
Mijn god, dus toch: trickle-down effect van de technologie?
Hier heb ik nooit iets aan gevonden, te lomp. Gebruiksmuziek, en ik ben geen houser.
Er is weinig veranderd, nog altijd die basis van 'knallende' big-beats die dan in een als de laatste mode klinkend geluidsjasje worden gehesen.
Men probeert tot songs te komen maar het resultaat klinkt verdacht veel als format. Het leeft niet. En dan die vreselijke gewoonte van ingehuurde gastvocalen: zóó 90s.
Waar de digitale technologie in razend tempo doorevolueert, zijn de chemicals stil blijven staan. Het gepimpte trucje is uitgespeeld.
In feite zinloos om het er überhaupt over te hebben, maar dan beng!: tegen het einde van de plaat een onvoorstelbare verrassing.
Ik bedoel de instrumental 'Harpoons'. Die klinkt in het wonderschone samengaan van treated gitaar en psychedelische synth-sound werkelijk verdacht veel als ...... My Bloody Valentine.
Mijn god, dus toch: trickle-down effect van de technologie?
Abonneren op:
Reacties (Atom)