Ik ga hem niet aanschaffen want ik heb nog die cd waarop de eerste 2 LPs van Sebadoh verzameld zijn - helemaal volgepropt (80 minuten), waarbij ze dan toch nog een paar nummers weg moesten laten, waaronder, o ironie, 'healthy sick'.
Toch ben ik wel benieuwd naar de liner notes van Eric Gaffney. Ik was altijd wel een fan van die Gaffney, een veel interessanter figuur als je het mij vraagt dan Jason Loewenstein. Hij had in de toptijd van Sebadoh (III en vs Helmet) ook goede songs, ik denk dat hij het was die de metal dingetjes erin bracht...
Geen nostalgie, graag.
Zie deze link:
http://www.youtube.com/watch?v=eFllbhhn-6M&mode=related&search=
Lou Barlow was een moeilijk iemand.
Maar vergelijk dit eens met Grandaddy: is niet het probleem van de veilige indierock het volledige gebrek aan problematische subjectiviteit?
Er schuilt een zekere tragische ironie in de geschiedenis van Lou Barlow. Hij was het die eind jaren 80 de weg wees van agressief naar mellow ("slower, much slower"). Van underground naar slaapkamer, van het 'persoonlijke=politiek' naar 'intimiteit als revolte'. En zo ontstaat dan indierock, met alle gevolgen van dien.
Hij maakt zelf tegenwoordig ook vreselijk zoete dingen. Maar zonder veel succes.
Zijn ontwikkeling is een proces van typisch Amerikaanse zelfvinding. Barlow begon ooit met volkomen in-zich-zelf-gekeerde tape-noise plus psychoseksuele frustratie. Nu heeft óók hij over zijn gevoelens leren communiceren: in Oprah-jargon.
De "masturbating jesus freak" is via porno, zelfhaat, en blowers-lethargie uiteindelijk als een genormaliseerd middenklasse-subject bovengekomen.
Monogamie en vaderschap.
In een interview las ik dat Lou Barlow moest wenen toen hij voor het eerst Devendra Banhart hoorde.
In een interview las ik dat Lou Barlow moest wenen toen hij voor het eerst Devendra Banhart hoorde.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten