Chemical Brothers, We Are the Night.
Hier heb ik nooit iets aan gevonden, te lomp. Gebruiksmuziek, en ik ben geen houser.
Er is weinig veranderd, nog altijd die basis van 'knallende' big-beats die dan in een als de laatste mode klinkend geluidsjasje worden gehesen.
Men probeert tot songs te komen maar het resultaat klinkt verdacht veel als format. Het leeft niet. En dan die vreselijke gewoonte van ingehuurde gastvocalen: zóó 90s.
Waar de digitale technologie in razend tempo doorevolueert, zijn de chemicals stil blijven staan. Het gepimpte trucje is uitgespeeld.
In feite zinloos om het er überhaupt over te hebben, maar dan beng!: tegen het einde van de plaat een onvoorstelbare verrassing.
Ik bedoel de instrumental 'Harpoons'. Die klinkt in het wonderschone samengaan van treated gitaar en psychedelische synth-sound werkelijk verdacht veel als ...... My Bloody Valentine.
Mijn god, dus toch: trickle-down effect van de technologie?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten