just gimme indierock II

Het concert in Paradiso van Dinosaur Jr (27 juni) was goed maar bracht weinig verrassingen. Het was niet eens erg 'luid'. Het kost me ook moeite om iets interessants over de nieuwe cd Beyond te zeggen. Er staan een paar goede nummers op (1, 2, 7, 10), maar al met al klinkt het wel erg ... middelbaar?

Wat valt het meest op? Dat de jaren 70-hardrock invloed nu zo duidelijk hoorbaar is. Dat kan natuurlijk ook aan mijn eigen oren liggen (sadder and wiser). Zodat er een interessant epistemologisch probleem ontstaat: was die invloed er niet altijd al en hoorde ik het gewoon niet? Maar zo'n riff aan het einde van nummer 4 ... dat is gewoon banaal. Dat gaat mij, als fan van het eerste uur (de jaren 80 platen), toch wat te ver.

Stiekem denk ik dus dat het 'objectief' aantoonbaar is dat de band hier minder moeite doet om die hardrock-invloed te camoufleren of in te kleden. Wat er ontbreekt zijn de beproefde jaren 80 underground strategieën als snelheid, slordigheid, en lawaai.

Komt dat door de volwassenheid? De anxiety of influence voorbij en gewoon voor je inspiratiebronnen durven uitkomen?

Of de tijdsgeest? Er bestaan immers geen 'foute' genres meer, zoals hardrock dat in de jaren 80 was. Alles kan, alles mag. De oude subculturele/sociologische connotaties van muzikale stijlen zijn inmiddels volkomen verdwenen. Het is alleen nog maar geluid waar je je al dan niet goed bij voelt.

Nou, ik voel me nog altijd niet lekker bij gitaarsolo's. Daar kan ik dus ook niets aan doen.

Op deze cd doemt er een probleem op dat Mascis vanaf Where you been parten speelt. Zijn soleren lijkt vaak tamelijk willekeurig op de songstructuur te zijn geplakt. Er ontstaat geen 'organische' eenheid van song en solo. Alles valt een beetje uit elkaar (vaak ook verse/chorus). En wanneer er dan in bv de melodie onvoldoende originaliteit zit, zoals hier vaak het geval, dan krijgen die 'er-aan-toegevoegde' solo's met hun opgelegde 'emotionaliteit' iets kitschigs. Bescheidener gezegd: ze zijn op een moeilijk te verklaren manier saai.

Ik herinner mij opeens een uitspraak van Lou Barlow ergens midden jaren 90, toen Mascis wegens een spierziekte aan zijn hand een tijdlang geen gitaar meer kon spelen: dat Jay zonder gitaar vele malen interessanter zou zijn dan mét. Toen waren ze nog vijanden, natuurlijk.

Beyond klinkt meer als een band (strakker) dan de jaren 90 cd's waarop Mascis alles zelf inspeelde. Murph op drums heb ik natuurlijk liever dan Mascis zelf. Maar de oude bandbezetting brengt niet de gehoopte terugkeer naar het geluid van de eerste drie platen. Die werden niet zo lang geleden op Merge heruitgebracht; en je ziet toch vaak dat bands door die reissues van hun eerdere werk weer in dezelfde stijl proberen te gaan spelen (denk Sonic Youths laatste, of Wire). Deze nieuwe cd herneemt eigenlijk in zijn geheel de dalende compositorische lijn die van The Wagon via het matige Where you been naar dieptepunt Without a Sound loopt.

Maar echt slecht is ie ook weer niet. De zanglijnen zijn fraai. De stem van Barlow is mij daarbij liever dan die van Mascis, juist omdat hij zich 'zwakker' tav de muziek opstelt. Waar de stem door noise wordt overstemd kan ware subjectiviteit tevoorschijn komen.

Voor deze oren, dan.

(Terzijde: het blijft trouwens een gemiste kans dat er bij die reissues niet aan interessant extra materiaal gedaan is: dit bv: http://www.loobiecore.com/beenwaitingforyou.html).