Zelfs Björk kan niet meer om de wetten van de cultuurindustrie heen. Björk levert net als Madonna een naam als het format voor de aankoop van de hipste technologieën van het moment. Dat alles wordt gedrapeerd rond de stem -trademark- die 'individualiteit' moet ensceneren. Die stem kennen we allemaal, natuurlijk. 'Nieuw' klinkt op de cd's alleen de technologie.
Het eigenaardige aan Volta is de bewuste mimesis van Post en Homogenic. Hetzelfde recept van een paar ballades, wat sprookjesachtige nummers, en een of twee 'harde' beats-driven nummers. Waarbij opvalt dat qua melodie en refrein sommige nummers van toen en nu vrijwel inwisselbaar zijn. Net zoals Beck op Guero met een stalen grimas Odelay volkomen letterlijk ging 'kopiëren'. Spin gedevolueerd tot stasis. Het 90s p/m multi-culti eclecticisme gevangen in het keurslijf van geformattede songstijl zonder vooruitgang.
Wat heel even nieuw is (primitieve techno-beats, pro-tools strijkers, etc) klinkt nog sneller gedateerd. Cd's van Björk en Madonna leveren zo de toekomstige archeoloog van de popmuziek een doods compendium van de modieuze sounds van vroeger. Deze keer zijn dat bv de stem van Anthony, en de geluiden van Timbaland en Konono No 1.
Summum van reïficatie anno 2007: het in zijn perfectie kristalheldere kora-spel van Toumani Diabate.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten