Pop Levi, The Return to Form Black Magick Party.
Een plaat die ahw totaal voor headphones, voor het ver-ipod-iseerde oor gemaakt is. Geen akoestische ruimte 'buiten' high impact listening.
Zeer geabstraheerd mengsel uit welbekende elementen. Vooral begin jaren 70 'harde' rock sound, maar ook late Beatles. Je hoort bv boogie met quasi authentieke handklapjes (Dollar Bill Right), met in de verte zelfs iets als blazers tussen moderne geluidjes. Alles via digitale bewerking. Klinkt niet retro of warm, maar direct.
Tegelijk sophisticated en plat. Misschien niet eens zulke bijzondere songs. Opgebouwd via 'blokken' van riffs, herhalingen (= paradigma dansmuziek?). Geen dynamiek in geluidsbeeld; alles even hard naar voren gespeeld.
Weinig 'gevulde' muziek (bv qua bas). Eenpersoons-studio-muziek. Vocaal gestuurd.
Goed, maar vermoeiend. Denk Death From Above 1979.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten