laten we eerlijk zijn: Yankee Hotel Foxtrot is eigenlijk niet om aan te horen. Na een nummer of tien pas krijg je de eerste brug in een song, en dat bij classicisten! Bij nader inzien had de Reprise-man toch gelijk om het album te weigeren; zonder alle ophef met daarbij vrijkomende alt cred zou waarschijnlijk niemand er meer dan één keer naar hebben geluisterd. Je zou bijna aan een geniale marketingstunt gaan geloven, want Nonesuch --die het album dan uiteindelijk uitbracht-- is net als Reprise gewoon een subsidiary van de grote Warner.
maar op A Ghost is Born hoor je bij vlagen waartoe amerikaanse rock'n'roll in staat is. De klinische productie maakt hier ahw de weg vrij voor historisch gelouterde gitaarpartijen. Alsof de Velvet Underground circa 1971 opeens naar the Band was gaan luisteren, ha ha. Bij deze plaat dan de marketing ploy van het zich laten opnemen wegens een verslaving aan painkillers. Al met al is dit eigenlijk het beste, t meest progressieve, wat Amerikaanse kunst ueberhaupt vermag. Denk Jonathan Frantzen's The Corrections. Inzichzelfgekeerde zelfkritiek.
is Woods niet een soort indie Wilco? Lo-fi als landelijke rust, zonnige westcoast deuntjes, licht psychedelische jams, de hele rurale romantiek van kids die Neil Young pas in de kast van hun hippie opa en oma ontdekt hebben. Een niet onprettige prettification, maar je begint te verlangen naar wat superego-schuldgevoel.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten