infowarroom vs de politiek

Twee avonden in de Balie. Hoe presenteer je lezingen in een modern jasje?

Infowarroom (30 mei) doet aan mediatheorie. Vorm en inhoud zijn hetzelfde. Want mediaal. Verstrooiing. Pas de dag erna besef ik dat verstrooiing emancipatoir is.

Groen Links (31 mei) wilde de discussie over individu vs gemeenschap aangaan, maar hanteert het oude formaat: luisteren naar de tekst van de politicus die aan het woord is.

-Wat is revue-stijl in de politiek?

Een hoop verplicht gelach bij obligate grappen. Gepersonaliseerde inside jokes vinden gretig aftrek, dat overbrugt de afstand. Maar de hierarchie weegt zwaar in het achteraf zaaltje. Degene die op het podium zit hoeft niet te antwoorden. Of blijft gewoon net zo lang doorpraten tot de zaal stilvalt.

-Wat is inhoudelijkheid zonder vermittlung?

Als een of twee oud-marxisten in de zaal toch eens iets roepen over ongelijke inkomens, weet iedereen dat het niet serieus bedoeld is.
De termen 'bovenbouw' en 'onderbouw' (sic) kunnen alleen ironischerwijs worden aangehaald. Dat staat flexibel.

-Emotie-tv zonder tv?

De obligate bewondering voor de ouderwetse opbouwwerker in den lande.
Dan datgene waar iedereen op gewacht heeft: hoerenlopen/prostitutie. Hoe irrelevanter het onderwerp, des te meer emoties weet het los te maken.

Ik geloof dat zelfs Dick Pels (Stichting Waterland) wel voelde voor een nieuwe 'moralisering' in de politiek.

Ik vraag me af: Nieuw Links wil graag meedoen met normen en waarden. Maar zonder nieuwe gedachten over de economie. Kan dat?

-Dwang van het concrete?

Links-liberalisme, wat is dat? Het Femke Halsema-woord mag vooral niet vallen. De politici gaan al snel op zoek naar voorbeelden uit de praktijk "om het wat concreter te maken". Dat blijkt voor de mensen 'uit het veld' toch moeilijker dan gedacht.

Maarten van Poelgeest draagt een concreet voorbeeld aan: is het goed dat een moskee subsidie krijgt om zélf taallessen te geven?

Interessante vraag. Men wil het toch liever over prostitutie hebben.

-Een verstrooide receptie?

Mijn gedachten dwalen af. Ik denk aan een bepaalde moskee in Amsterdam: 2 miljoen nog bovenop de subsidie. Aan de dichtgeslibde woningmarkt: te veel sociale huurwoningen + te dure nieuwe koopwoningen = een patstelling.

Maar daarvoor heeft Den Haag gelukkig een zeer concrete oplossing bedacht: privatisering van de woningbouwcoöperaties.

Dus wat er verandert, verandert ten kwade.