muzikale tijdgeest

De hype is true. Digitalism, Idealism hakt er lekker in.

Hetzelfde terrein als Daft Punk: de disco invloed, het trucje met de filters, de synth arpeggio's. Maar waar Daft Punk op hun laatste plaat een wel erg 'dicht' geluid produceerden, blazen Digitalism het genre weer wat lucht en vrolijkheid in: middels new wave pop!

Het palet kent ook wat meer variatie dan bij de Franse meesters: zo is de punkfunk niet onopgemerkt voorbijgegaan, en kunnen de vocalen ge-vocoderd, verknipt (de versie van The Cure's Fire in Cairo), of gewoon pop klinken. De gesamplede en digitaal bewerkte new wave gitaarloopjes van begin jaren 80 worden herkenbaar ingezet en ten volle uitgebuit. Beats en gitaar en vocalen gaan in de productie evenwichtig samen.

Dance/rockism: de binaire tegenstelling anno 2007 eindelijk achterhaald. Op nummer Anything New lijkt het of er een soort dans tussen de beide kanten plaatsvindt: een wervelende pirouette.

Prijsnummer Pogo is dan weer fraai durchkomponiert! Buitengewoon winnende vocalen die 80s new wave met een klein toefje 70s (Hall & Oates?) kruiden.

Waar Digitalism vanuit de dance naar de rock toe beweegt, werkt Vive la Fete, Jour de Chance precies andersom: electrorock die niet bedoeld is om thuis naar te luisteren. De songs klinken allemaal erg generisch, on-individueel. In feite als een soort veredelde covers: de zangeres klinkt letterlijk als imitatie van Duitse jaren 80 bands die een nummer in het Frans opnamen. Leuker is het nep-duits op het nummer Quatsch. Rock die tot dance wordt moet zich op een of andere manier van alle inhoudelijke ballast ontdoen: moet wel grappig worden.

Het verschil in ambachtelijkheid is frappant: Vive la Fete staat tot Digitalism als Simian Mobile Disco tot Justice!