1. Geert Wilders is werkelijk een goede spreker, zeker vergeleken bij alle anderen! In feite lijkt hij de enige met enig begrip van retorische opbouw. Merkwaardig dat hij tegelijkertijd vaak zo smakeloos is.
2. De algemene beschouwingen op TV volgen, zoals ik gedaan heb, is een pijnlijke confrontatie met de post-politiek op z'n puurst. Post-politieke politiek is technocratisch. Het gaat over het bijstellen van percentages. De koopkracht van de armsten mag vooral niet een procentpunt achteruitgaan, want dan...--overigens we zitten midden in een financiële crisis. Post-politiek houdt zich blind vast aan de economie, alsof de economie altijd het beste met ons voorheeft.
3. Wilders appeleert sterk aan de populistische afkeer van de bestuurlijke elite. Grachtengordel-types die fout op fout stapelen, maar toch nooit verantwoordelijkheid hoeven af te leggen, of anders wel weer een ander baantje toegeschoven krijgen. Ik voel dat ook ik sterk in dat gevoel wordt meegezogen. Noord-Zuidlijn! Het is ressentiment, maar met een goed-gedoseerde grain of truth.
4. Het is triest dat deze zeer ambtelijke arena zo gevoelig blijkt voor een moreel paniekje (Gouda!), waar dan snel weer nieuwe maatregelen voor worden bedacht. Dit is een heilloze weg. Het is dus niet verbazingwekkend dat Wilders altijd met het grote thema 'integratie' weet weg te lopen. Hij is de enige die het probleem ahw in zijn algemeniteit aankaart. Vandaar dat Pechtold zo ridicuul overkomt, als hij weer eens met stemverheffing Wilders over bepaalde formuleringen interrumpeert. Wat de redelijke partijen zouden moeten doen om van het populisme af te komen, is nu eens een echte politieke visie op de toekomst ontwikkelen.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten