muzikale tijdgeest

We hebben een hausse aan Amerikaanse retro/singer/songwriter/soul/folk-indie: the Walkmen, Okkervil River, Conor Oberst etc etc. De modale kant van de 80s triomfeert alsnog -- etwas verspätet. O o die plonkende baslijntjes. Nu Springsteen weer 'kan', en laten we het maar niet over Bob Dylan hebben, herontdekken blanke indiekids de tijdloze Triffids/Waterboys-natuurromantiek als mode. Dat wordt dan wel consumistisch ingekleurd met een handjevol blazers, met opzet slordig gespeeld natuurlijk, of zelfs vermengd met wat shoegaze (Arcade Fire). 

De 80s waren ook muzikaal het meest naïeve decennium van de 20e eeuw.
De 80s romantiek berustte wezenlijk op de ideologische geslotenheid van de koude oorlog. De geschiedenis was tot stilstand gekomen, dus kon het subject oprecht veinzen een clean slate te zijn. Het heeft natuurlijk wel iets ontroerends, die pure onschuld, ontdaan van alle context en historisch besef. Ik ben er zelf mee opgegroeid. "I hit a lonely stretch"!

----

Authentieke overlevers uit de jaren 80: De Kift bestaat nog altijd, Hoofdkaas is de nieuwe cd. Nog steeds dezelfde ouderwetse muziek, waarvan je weet dat je die eigenlijk live moet horen. Maar in vergelijking met de pseudo-romantiek van Okkervil River krijgt deze muziek opeens iets heel progressiefs.

Theatrale voordracht, zelf-vertaalde zelfkant-poëzie, fanfare-hoempapa: serieuze oubolligheid has its uses.

Nostalgie naar de crisisjaren (Marinus van der Lubbe etc.) die toch kritisch kan functioneren. Hoe? Niet door romantisch te verlangen naar authenticiteit, maar door authentiek te verlangen naar een communicatievorm die nog niet totaal door de cultuurindustrie is gecommodificeerd (zoals grofweg nog bestond in de periode 1860-1930). Ook wel het tijdperk van het industrieel proletariaat!

De zanger begint me voor het eerst zelfs licht te ontroeren -- overigens evenredig aan de mate waarin hij dat zware Noord-Hollandse tuindersdialect weet te onderdrukken. De proletariër mag in dialect spreken, jawel, maar het internationale: geen folklorisatie, bitte!