Ik was nog nooit in Pathe Imax geweest.
Het leek me aardig daar deze film te zien, volgens de kritieken de meest 'virtuele', computerspel-achtige film ooit gemaakt. (Maar eigenlijk is dat net zo iets als Autechre op 180g vinyl draaien.)
Imax-kwaliteit, dat is één manier van Hollywood om zich van het populaire medium game te onderscheiden.
Een gigantisch dik (70mm) celluloid filmformaat geprojecteerd op een gigantisch groot doek onder de technisch best-mogelijke omstandigheden. Beeld en geluid kristalhelder. Er kwam apart een meisje het podium op om ons dat nog even mee te geven.
Waarvan acte. Toch werkt het wel. Je zit in een soort doos, gepamperd in high-technology. Het geluid is overweldigend -- al viel het volume me nog mee, misschien omdat het filmverhaal zich afspeelt in een primitief technologisch stadium (ze schieten met pijl en boog).
Eigenijk jammer dat er in Imax zelden een interessante film te zien is.
Hollywood vs games: mimetische rivaliteit. Dwz Hollywood differentieert zich enerzijds zoveel mogelijk van de concurrentie, maar probeert anderzijds ook zoveel mogelijk over te nemen wat het nieuwe medium doet.
Dus probeert men ook films te maken vanuit de game-esthetiek. Is 300 daar een goed voorbeeld van? Dat valt eigenlijk wat tegen. Het is natuurlijk een cartoon. De acteurs hebben niet meer in echte maar alleen nog maar in digitale omgevingen geacteerd. Het effect voor de kijker is overigens heel ouderwets: nl van acteurs die spelen voor geprojecteerde backdrops (of zelfs matte-painting).
Maar het opvallendste is toch wel dat er in de cameravoering zelfs bij de vechtscenes geen gesubjectiveerde point-of-view sequenties zijn. Het blijft itt games tamelijk theatraal. De toeschouwer weet te alle tijden waar hij zich tov de handeling bevindt.
Wat wel weer game-achtig is is de afwezigheid van interne focalisatie (alles loopt via de voice over). En de gevechtstechnieken zijn zoals in games weinig geindividualiseerd, beperkt tot opspringen en ronddraaien etc. (Men weet bv ook weinig te beginnen met de speciale 'schild-strategie' van de Spartanen).
De inhoud: eigenlijk is die behoorlijk interessant.
Historici in de krant die zich beklagen over onjuiste weergave snappen niets van populaire cultuur. Hier wordt geschiedenis opgevoerd als ... mythe.
Waar je wel even doorheen moet is die überplatte codering van de Perzen als de Ander, met werkelijk alle oriëntalismen denkbaar (Xerxes als transsexual arab asian alien).
Maar het gebrek aan p.c. is uiteindelijk wat deze film zo interessant maakt. Niet in de zin van fascistoïde Spartanen = USA.
Waar het hier echt om gaat is bruut lichamelijk geweld ontdaan van een normale ideologisch 'screen'.
Dat loslaten van zingeving lijkt af en toe ingebed in reactionaire elementen (lofzang op de 'professionele' militair als koude vechtmachine, het aloude anti-democratische cliché dat de politici thuis altijd het eigen leger verraden), maar momenteel is dat voor de Amerikaanse populaire cultuur warschijnlijk de enige optie.
Waar ik naar toe wil is dit: is niet het 'ideale' subject van deze film een Amerikaanse soldaat in Irak?
Bij deze film kan hij werkelijk zijn authentiek ressentiment tegen alle bullshit van Bush's oorlogspropaganda uitleven.
De film is plat, maar dat is de oorlog in Irak ook.
Vergelijk bv de onrealistische oorlogsscenes in 300 met wat welhaast de primal scene van New Hollywood genoemd mag worden: een Amerikaanse leger dat in WOII op Europese en Japanse stranden landt en daar onder allesverzengend mitrailleur-vuur aan zijn opmars begint (Saving Private Ryan, en de 'remake' in Iwo Jima).
Welke scenes zijn pretentieuzer?
Het gekke is dat er in 300 veel wordt gebruld in de trant van 'we fight for honour', 'we die for freedom' enz, maar dat er feitelijk buiten het vechten niets is. Dus ook geen heroïek.
Want dat is het bijzondere: de 'plot' van het historische Thermophylae is tamelijk masochistisch. 300 Spartanen die gaan sterven. Voorgeschreven fataliteit.
De film 300 is echter allesbehalve Wagneriaans. De Perzen overwinnen. Daar ligt de verdienste.
Misschien ten overvloede: je kunt er natuurlijk 'allegorisch' van alles in lezen. Dus ook: Guerilla oorlog tegen 'empire': de Irakezen als Spartanen versus de USA als Perzië.
Of misschien zijn voor die soldaat in Irak het 'vrije westen' en 'de islamitische hordes' wel allebei even exotisch!
Het leek me aardig daar deze film te zien, volgens de kritieken de meest 'virtuele', computerspel-achtige film ooit gemaakt. (Maar eigenlijk is dat net zo iets als Autechre op 180g vinyl draaien.)
Imax-kwaliteit, dat is één manier van Hollywood om zich van het populaire medium game te onderscheiden.
Een gigantisch dik (70mm) celluloid filmformaat geprojecteerd op een gigantisch groot doek onder de technisch best-mogelijke omstandigheden. Beeld en geluid kristalhelder. Er kwam apart een meisje het podium op om ons dat nog even mee te geven.
Waarvan acte. Toch werkt het wel. Je zit in een soort doos, gepamperd in high-technology. Het geluid is overweldigend -- al viel het volume me nog mee, misschien omdat het filmverhaal zich afspeelt in een primitief technologisch stadium (ze schieten met pijl en boog).
Eigenijk jammer dat er in Imax zelden een interessante film te zien is.
Hollywood vs games: mimetische rivaliteit. Dwz Hollywood differentieert zich enerzijds zoveel mogelijk van de concurrentie, maar probeert anderzijds ook zoveel mogelijk over te nemen wat het nieuwe medium doet.
Dus probeert men ook films te maken vanuit de game-esthetiek. Is 300 daar een goed voorbeeld van? Dat valt eigenlijk wat tegen. Het is natuurlijk een cartoon. De acteurs hebben niet meer in echte maar alleen nog maar in digitale omgevingen geacteerd. Het effect voor de kijker is overigens heel ouderwets: nl van acteurs die spelen voor geprojecteerde backdrops (of zelfs matte-painting).
Maar het opvallendste is toch wel dat er in de cameravoering zelfs bij de vechtscenes geen gesubjectiveerde point-of-view sequenties zijn. Het blijft itt games tamelijk theatraal. De toeschouwer weet te alle tijden waar hij zich tov de handeling bevindt.
Wat wel weer game-achtig is is de afwezigheid van interne focalisatie (alles loopt via de voice over). En de gevechtstechnieken zijn zoals in games weinig geindividualiseerd, beperkt tot opspringen en ronddraaien etc. (Men weet bv ook weinig te beginnen met de speciale 'schild-strategie' van de Spartanen).
De inhoud: eigenlijk is die behoorlijk interessant.
Historici in de krant die zich beklagen over onjuiste weergave snappen niets van populaire cultuur. Hier wordt geschiedenis opgevoerd als ... mythe.
Waar je wel even doorheen moet is die überplatte codering van de Perzen als de Ander, met werkelijk alle oriëntalismen denkbaar (Xerxes als transsexual arab asian alien).
Maar het gebrek aan p.c. is uiteindelijk wat deze film zo interessant maakt. Niet in de zin van fascistoïde Spartanen = USA.
Waar het hier echt om gaat is bruut lichamelijk geweld ontdaan van een normale ideologisch 'screen'.
Dat loslaten van zingeving lijkt af en toe ingebed in reactionaire elementen (lofzang op de 'professionele' militair als koude vechtmachine, het aloude anti-democratische cliché dat de politici thuis altijd het eigen leger verraden), maar momenteel is dat voor de Amerikaanse populaire cultuur warschijnlijk de enige optie.
Waar ik naar toe wil is dit: is niet het 'ideale' subject van deze film een Amerikaanse soldaat in Irak?
Bij deze film kan hij werkelijk zijn authentiek ressentiment tegen alle bullshit van Bush's oorlogspropaganda uitleven.
De film is plat, maar dat is de oorlog in Irak ook.
Vergelijk bv de onrealistische oorlogsscenes in 300 met wat welhaast de primal scene van New Hollywood genoemd mag worden: een Amerikaanse leger dat in WOII op Europese en Japanse stranden landt en daar onder allesverzengend mitrailleur-vuur aan zijn opmars begint (Saving Private Ryan, en de 'remake' in Iwo Jima).
Welke scenes zijn pretentieuzer?
Het gekke is dat er in 300 veel wordt gebruld in de trant van 'we fight for honour', 'we die for freedom' enz, maar dat er feitelijk buiten het vechten niets is. Dus ook geen heroïek.
Want dat is het bijzondere: de 'plot' van het historische Thermophylae is tamelijk masochistisch. 300 Spartanen die gaan sterven. Voorgeschreven fataliteit.
De film 300 is echter allesbehalve Wagneriaans. De Perzen overwinnen. Daar ligt de verdienste.
Misschien ten overvloede: je kunt er natuurlijk 'allegorisch' van alles in lezen. Dus ook: Guerilla oorlog tegen 'empire': de Irakezen als Spartanen versus de USA als Perzië.
Of misschien zijn voor die soldaat in Irak het 'vrije westen' en 'de islamitische hordes' wel allebei even exotisch!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten