Wouter Bos: een persoonlijkheid in de politiek?
De tapes laten iig een politicus met twee volledig verschillende gezichten zien. Intern of extern maakt een wereld van verschil. Al dÃe kwaliteiten die publiekelijk zo gemist worden (daadkracht, duidelijkheid, autoriteit), komen als vanzelfsprekend te voorschijn wanneer Bos tegenover het lagere partijkader staat.
De autoriteit die Bos naar beneden toe aanhoudt, slaat naar boven in zijn tegendeel om. Bos lijkt in zijn omgang met politieke tegenstrevers bijna op het masochistische af vriendelijk, ja kruiperig zelfs. Dat leidt dan tot typerende, maar merkwaardige, rationalisaties. Zoals zijn slotconstatering dat met een verliezende PvdA misschien wel meer bereikt kan worden in de onderhandelingen ...
Het beeld van de persoon Bos krijgt iets tragisch: de tragedie van het moderne individu dat zich moet differentiëren naar gelang de verschillende sociale contexten waarin het zich beweegt. 'Persoonlijkheid' wordt dan een opgave waartegen Bos niet opgewassen lijkt. Mediaal gesproken wordt hij een man zonder eigenschappen.
Is dat erg? Nemen we het andere uiterste, het type Balkenende. Dat is mediagenieker, want doet aan complexiteits-reductie. Door altijd hetzelfde te zeggen in welke context dan ook ontstaat een indruk van 'persoonlijkheid'. Een sterke man in de politiek luistert niet, mediaal gesproken.
Aanpassingsdwang of aangeboren oogkleppen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten