Inland Empire van David Lynch.
Mindfuck, nu het begrip zelf in een film wordt aangehaald moet dat welhaast het einde van het genre betekenen. Er zijn er hier ook wel erg veel (mindfucks). 3 uur lang overlappen en doorkruisen allerlei verschillende lijnen elkaar: zigeunervloek uit het oude Polen; metafictie-plotlijn (film in film); geslachtelijke verdubbeling van de hoofdpersoon; time-loops; 'droom-kamertjes' sequenties. Maar dat alles zonder dat de een of andere 'inhoud' gestalte krijgt. Dus zonder dat het je erg raakt.
Het is ook een beetje een veeg teken dat Lynch (godfather van weirde americana) hier op het oude Europa moet terugvallen voor de seksuele lont van het verhaal.
Interessant is de film natuurlijk vooral als digitale productie. Het eerste half uur is de beeldtaal tot mijn verrassing ook echt anders. [Daarna zakt het erg in; je vermoedt dat het qua materiaal-kosten ongelimiteerd kunnen schieten hier weinig bevorderlijk gewerkt heeft: de film is minstens 2x te lang].
In dat toch wel betoverende eerste half uur dan zien we: de gezichten extreem close; verschillende beeldsoorten/werkelijkheden die vloeiend in elkaar overlopen; ruimtes die ietwat theatraal-barok zijn. Het is alsof de 'middle distance' van een normale speelfilm hier is weggevallen: alsof alleen nog vanuit de de extremen -zeer ver, zeer dichtbij- is gefilmd.
Voorbij de 'zwaarte' van film-diegesis op celluloid: de kaders openen zich voor het daglicht.
De vraag is nu of Lynch ook zijn thematiek weet aan te passen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten