Afgelopen zondag had het weer toen de zon erdoor kwam iets ambivalents: tegelijk winters helderfris en tintelend lenteachtig. De vogels kwinkeleerden maar voor hetzelfde geld zat er sneeuw in de lucht.
Toevallig zag ik op de 3 voor 12 luisterpaal de cd van Rob Crowe (van Pinback etc). Afgespeeld op de tinny speakers van mijn laptop een perfecte soundtrack voor het einde van de middag. Het metalige vernis van de klank paste op een bepaalde manier heel goed bij de muziek. Eigenlijk zijn het akoestische ballades, maar dan met elektrische gitaar als hoofdinstrument. In de eerste paar nummers komt ergens een Nirvana-achtige riff voorbij maar zonder enige zwaarte, ontdaan van het gewicht van een echte rockband, licht gemaakt.
Meer lente dan winter, maar tegelijk: je voelt het gewicht van een koude dag in Chicago.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten