Vorig jaar kwam twee keer volkomen onverwachts Polvo op mijn pad.
1. Bij een avond van Nederlandse alternatieve bandjes in de bovenzaal van Paradiso speelde Zoppo als laatste nummer opeens een Polvo-cover. Ik stond transfixed. Het nummer was een en al sprankeling. Het moet wel haast van Polvo's meesterwerk Today's Active Lifestyles (1993) gekomen zijn, de plaat waarop de band de hen kenmerkende energieke melancholie het 'frists' wist te brengen.
2. Bij beluistering van de laatste Oneida-cd, Happy New Year, het plotselinge besef: maar dit is Polvo! Dezelfde transmutatie in het muzikale materiaal van hard-rock via psychedelica tot atonaal. Alleen dan anno 2006, dus met een breder palet.
Is dit nu een voorbeeld van een interpellatie in muzikaal opzicht? Een voor-bewust reageren op de "hey you!" van de muziek, waarin ik me als subject wel móet herkennen? Waarin ik geen andere keus heb dan me aangesproken te voelen en transfixed te staan?
Nog steeds mijn identificatie met een ideaal-ego? Na al die jaren?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten